Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

AH BENİM HER BAHAR SEVDALANIŞIM

Bir yaban gülüyüm yaylada hani
Dalıma damlalar bülbüller tüner
Beklerken seheri su sesi ninni
Gönlüme göz kırpan yıldızlar iner

EĞLEN SEN ÖĞRENİSİN SEN DE SEVERSEN


Kalleş değilem
Başı boş değilem
Kapına gelmişsem

ELDE KALDI PİK PAPAZI

ulan bu nasıl endaze
nasıl terazi
bu nasıl kumar
bu nasıl yazı

DÜŞÜMDEKİ KIZ

Düşümdeki kız
Aydan
Düşümdeki kız
Nurdan

Sen seversin sever mi ki
Gülüşünü sayan gönlüm
O yanmaya değer mi ki
Döktüğün yaş ziyan gönlüm

Dilenmeden verdi mi hiç

düş alıp gülüş satan genç
Yoluna döşenen cam kırıklarına
Bir fakir gibi bas da geç
sırılsıklam yalnızlık mı
sırılsıklam aşk mı
söyleyen söylesin sevdanı sen seç

Çocuk oldum beş yaşında
Hilal oldum yar kaşında
Nefsim musalla taşında
Seni düşünürken canan

Diken alır gül satarım

DİNİNİZİN GIYMETİNİ BÜLÜN

Galiba Şholov’un veya Dostoviyeski’nin bir romanında şöyle bir cümle vardı:....öyle ki farklı bir söze tahammül edemeyecek kadar despot ve cahil, bir romanı bırak, bir makaleyi baştan sona okuyamayacak kadar… tembel ve acizdi,”
Bir bilgeye: sen nereden öğrendin bunca deneyimi, olgunluğu diye sorarlar.
O da:
1- CAHİLLERDEN

GECELERİ AY IŞIĞIYLA SEVİŞİRDİ GENÇLİĞİMİZ

-özlettin kendini
nerelerdeydin abicim

- bilirsin ya

GECENDE BIRAK GÖZLERİNİN RENGİNİ

Bir daha
Çıkarsan sokağa
Gülüşünü neşeni
Bakışının menevişini