Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

SEL DERYAYA VARIP USLANIR AY CAN

Kim ne buldu kötülükten beladan
Unutulur hepsi sislenir ey can
Her güzellik gene aşktan sevdadan
Dört kitap sevgiyle seslenir ey can

SELVİ SÖĞÜT SUYA EĞER BAŞINI

Dost dediğin açıp durmaz yaranı
Hatanı sermeyen dostu ara bul
Nideyim ki deli gönlüm yoranı
Yarana vurmayan dostu ara bul

SEFALETLE SINAV DA NEYİN NESİ

Yıkılsın şu feleğin
Töresi terbiyesi.
Acıyla
Açlıkla

abdestliymişsin
beş vakit namazlıymışsın
Mevlana dersin Yunus dersin
ama
De hele sen haktan hakikatten
Sen tarikattan ne anlarsın

SAF DURUN ANNELERİN NİNNİLERİN ARDINA

çocuk bakışları menevişlememişse
her fotoğraf siyah beyaz
her resim eksik
her nehir gözsüz

SENİ SORDUM

Seni sordum,
Bir gece vakti;
Çalıp da kapısını yıldızların.

SEN O ZAMAN GÖR İNSANI

Saray avazıyla üren
Köpek olup yer insanı
Boş yaşayıp safa süren
Istıraba kor insanı

Sen
Seni değil
Diğerini sev
Çolağın eli
Sen ahrazın dili ol
Ağlayanın mendili

gururun köksüz bir ağaç
yel esse yerle bir
kinin kibrin günahın
bir gözünde yuvalanmış kalbinin
bir yumak kıl kurdu cerahat içinde
içinde boğulan kim kalbindekinin

Sevdim işte
Kedi gibi ayağıma dolaşsan da
Katran gibi yüzüme bulaşsan da
Köpek gibi dalaşsan da sevdim.
Başıma bin bir bela açsan da sevdim