Levent Dizdar Şiirleri - Şair Levent Dizdar

SEN BİLMİYORSUN

Çağırıp kuşları
Bir umut, pencere önlerine
Demiyormuşsun artık deliler gibi,
"Özledim." diye.

SENDE BEN NEYİM?

Yeniden doğar mıyım gönlünde bir gün?
Çok istersem kabul olur mu dileğim?
Bir gün elbet çürür,
Toprak olur da bedenim

SENDEKİ BEN

Tam beş yıl
Üç ay
Dokuz gün, dokuz saat
Çekip gittiğin şu yolu gözledim.

SENDEN SONRA
Senden sonra
Gölgelerde saklandım hep
Beni
Gülerken
Gören olmadı.

SENİNLE

Hangi mevsimsin sen, söyle.
Kuşlar hüznün taşısın yüreğime
Baharı karşılasın bağım, bahçem
Dolsun evim, dünyam

SENİN ŞEHRİN

Hayaldir ya, sorayım mı ey şehir!
Senin de yüreğin yanar mı?
Ona atan kalbin.
Onunla doğup,

SENİN YÜZÜNDEN OLUYOR

Nerenden tutsam elimde kalıyorsun
Bir zorba yaşıyor benim yüzümden içinde
Bedeninde karakalem kimin adını taşıyorsun?
Gitsem hatıran,

SENSİZ
Canım,
Kır çiçeğim,
Gül dalım, inceciğim.
Ömrümün en güzel yılı
Bahtımın en kötü ayrılığı...

SES

Yüzüme bir kez olsun vurmadı
Dudaklarının arasındaki
O ılık nefes.

SEVDİKLERİ ÖLÜYOR İNSANLARIN

Sevdikleri ölüyor insanların
Yürekler dağlanıyor kızgın saclarda
Sözler yumruk olup sıkıyor boğazları
Bakışlar deymiyor başka bakışlara.