ŞAİR ZİHNİ, ŞİRİN VE EBRULİ MENEKŞE
Şair Zihni'ye küstüm ben
Hani, bülbül bağı terk etti diye
Kendine ah edip,
Güle kan ağlattı diye
Küstüm ben
ŞAMAN
Daha sık uğra semtine sefaletimin
Daha sık sor halımı hatırımı
Öpmeye gel ellerinden annemin
"Ben" de,
BİR MÜCEVHER GİBİ
Kamaşan ilk göz mü sanıyorsun benimkisini
Sen, aynaya hiç bakmaz mısın?
"İlk gördüğüm kadar güzelsin."
Diyormuş ya sana o,
ŞEHRİ
Ne güzeldir şehri kim bilir?
Yıkık dökük kaldırımlarında
Güzelim ayak izleri.
Dostuna hatırını soran
ŞEHRİN ARALIKTA BAHAR KOKUYOR
Sen gülünce
Kızıla boyanıyor şehrin duvarları
Kızıl gül tadı dudaklarında gecenin.
Yağmurda göğe bak sevgili,
SEN BİLMİYORSUN
Çağırıp kuşları
Bir umut, pencere önlerine
Demiyormuşsun artık deliler gibi,
"Özledim." diye.
SENDE BEN NEYİM?
Yeniden doğar mıyım gönlünde bir gün?
Çok istersem kabul olur mu dileğim?
Bir gün elbet çürür,
Toprak olur da bedenim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!