Sözün haysiyeti bir bir yok oldu
Gerçekler yürekte zehirli ok oldu
Zulmün karanlığı içime doldu
Dillerin ucuna kilitler vuruldu.
Mert olanlar sustu, köşeye sindi
Kahve kapısı açık
Umutlar hep ışık
Dostluklar karma karışık
Çaylar taze gelir
Okey taşı tıkırdar
Keser ayazı, rüzgâr delice eser
Körçeşme’nin ağzında buzlar nefes keser
Yolları kar kaplar, izleri bir bir siler
Göllüpınar sustu, suyu akmıyor
Gariplerden gayrı kimse bakmıyor
Yolumuz düşer her daim, gönlümüz hep bir,
Kızılağıl bize hem komşu, hem de kardeştir.
Civar köyler içinde parlar, bir başkadır yeri,
Yiğit harmanıdır burası, dönmez hiç geri.
Düğün bayram olunca, şenlenir bizim yollar,
Billur ikindi vakti ateş düştü
Osdülü’nün damından bir kara duman uçtu
Kartalkayası’ndan deli rüzgar esti geçti
Yılın umudu yandı o gün Köşektaş’ta
Güneş kara dumanla söndü Köşektaş’ta
Giyim kuşam aynı, farklar silindi
Kim kimdir bilinmez, sırlar bilindi
Özgünlük dediğin, artık delindi
Gönüller boşaldı, kalıplar doldu
Herkes birbirinin, aynısı oldu.
Altmış yedi yılı, aylardan eylül
Köyün kucağında, hüzünlü bir gül
Okulsuz evlatlar, perişan ve zül
Eğitim yolunda bir talan oldu.
İki yüz elli hane, yüz elli uşak
Seher vakti vurdu bayram sabahı
Gönüllerden silsin gamı, eyvâhı
Bırakalım artık kini, günahı
Yürekte bir bayram şükran oldu.
Eskiden kapılar ardına kadar
Güz gelince damın derdi sökün eder
Çorak toprağıyla tüm çileler gider
Yuvak taşı gezer, sıkışır o keder
Evin tavanına bir derman oldu.
Gaz lambası hazır, fitili de deste
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!