Kolfan Reis Şiirleri - Şair Kolfan Reis

Kolfan Reis

Kendimi kaybetmişim,
Aynada yabancı bir yüz görüyorum artık.
Gözlerim aynı gözler, ama bakışım değil,
Bir yerlerde yolumu şaşırdım, dönemiyorum.
Sokaklarda yürüyorum, adımlarım bana ait değil,
Sesim çıkıyor ağzımdan ama benim değil.

Devamını Oku
Kolfan Reis

Zaman durdu içimde
Akrep ve yelkovan yorgun düştü
Her tik-tak bir veda
Her sessizlik bir mezar.

Ellerim boş, gözlerim dolu

Devamını Oku
Kolfan Reis

Küllerimden doğdum ben, ateşi yutarak
Yanan her parçamı topladım, yeniden ördüm
Hayat bıçağını sapladı tam kalbimin ortasına
Ben o bıçağı kırdım, sapını kendine yara yaptım.
Gökyüzü üstüme çöktü, ezmedi beni
Zaman boğazımı sıktı, susturamadı

Devamını Oku
Kolfan Reis

Duvarlarım çatırdıyor, kimse duymuyor
İçimde bir bina yavaş yavaş çöküyor
Her sabah aynı aynada yabancı bir yüz
Gözlerimde biriken toz, yılların küfü.
Sokaklar kalabalık, ama ben ıssızım
Sesler çoğalıyor, yalnızlığım derinleşiyor

Devamını Oku
Kolfan Reis

Ben sessizce kazandım savaşlarımı
Kimse görmedi, kimse alkışlamadı
Karanlıkta dişlerimi sıktım,
Sabah olduğunda sadece gülümsedim.
Yüreğimde binlerce fırtına koptu
Dışarıdan bakan sadece sakin bir deniz gördü

Devamını Oku
Kolfan Reis

Ben sonsuz yürüyüşün yolcusuyum,
Adımlarım toprağa değil, zamana basıyor.
Her düşüşümde evren titredi sandım,
Oysa sadece ben yeniden doğuyordum.
Göğsümde taşıdığım yaralar eski dostlarım artık,
Onlarla konuşurum geceleri, onlar da bana anlatır

Devamını Oku
Kolfan Reis

Uzakların izi kaldı avuçlarımda
Sen gittin, yollar uzadı, zaman inceldi
Her adımda bir parça ruhum kaldı geride
Sensiz mesafeler arasında kayboldum ben.
Rüzgâr eserken bile kokunu taşıyor
Ama dokunamıyorum, sadece içim yanıyor

Devamını Oku
Kolfan Reis

Dağın başında tek başına dikilirim
Ne yanı başımda bir kardeş, ne gölgemde bir yolcu
Rüzgâr eser, dallarımda fısıldar yalnızlığımı
Yapraklarım dökülür, yine de ayakta kalırım.
Yağmur vurur kabuğuma, kimse sığınmaz altına
Güneş yakar, kimse serinlemez gölgemde

Devamını Oku
Kolfan Reis

Yokluğun bir bıçak gibi saplandı içime
Geceler uzadı, yıldızlar bile yoruldu
Rüzgâr adını fısıldıyor hâlâ kulağıma
Ben sustum, dünya sustu, zaman durdu.
Gündüzler yalan, güneş boşuna doğuyor
Sen yoksan aydınlık da karanlık kadar soğuk

Devamını Oku