Kaybetmişim kendimi Şiiri - Kolfan Reis

Kendimi kaybetmişim,
Aynada yabancı bir yüz görüyorum artık.
Gözlerim aynı gözler, ama bakışım değil,
Bir yerlerde yolumu şaşırdım, dönemiyorum.
Sokaklarda yürüyorum, adımlarım bana ait değil,
Sesim çıkıyor ağzımdan ama benim değil.
İçimde bir boşluk büyüyor her geçen gün,
Ne doldurabiliyorum ne de unutabiliyorum.
Eskiden bir derdim vardı, bir amacım, bir ateş,
Şimdi hepsi kül olmuş, rüzgâr savuruyor.
Aynaya bakıyorum, “Sen kimsin?” diye soruyorum,
Cevap yerine sadece sessizlik yankılanıyor.
Kayboldum kalabalığın ortasında,
Herkes bir yerlere koşuyor, ben olduğum yerde çürüyorum.
Ellerim titriyor ama neyi tutacağımı bilmiyorum,
Kalbim atıyor ama kimin için attığını unuttum.
Gece olunca daha beter oluyor her şey,
Yıldızlar bile bana bakmıyor gibi geliyor.
Hatıralarım bulanık, hayallerim paramparça,
Kendimi arıyorum enkazın arasında, bulamıyorum.
Bir zamanlar gülüyordum, şimdi gülümsemem bile sahte,
Bir zamanlar ağlıyordum, şimdi gözyaşım bile kurumuş.
Kimdim ben? Ne istiyordum? Nereye gidiyordum?
Tüm sorular birbiri üstüne yığılıyor, cevap yok.
Aynanın karşısında saatlerce duruyorum,
“Geri dön” diyorum kendime, sesim çıkmıyor.
İçimdeki çocuk ağlıyor, yetişkin susuyor,
İkisi de kayıp, ikisi de yaralı.
Yollar ayrıldı, ben ortada kaldım,
Ne ileri gidebiliyorum ne de geri dönebiliyorum.
Rüzgâr esti, yapraklar gibi savruldum,
Toprağa düştüm, kök salamadım.
Bazen bir şarkı geliyor aklıma, eski bir melodi,
Birkaç saniye kendimi hatırlıyorum gibi oluyor,
Sonra yine sis çöküyor, yine kayboluyorum,
Yine yabancılaşıyorum kendi adıma.
Kendimi kaybetmişim dostlarım,
Ne hediye alabiliyor ne de teşekkür edebiliyorum.
Ne sevebiliyorum gerçekten ne de nefret edebiliyorum,
Her şey gri, her şey donuk, her şey boş.
Arıyorum kendimi dağlarda, denizlerde,
Şehirlerin en kalabalık yerinde, en ıssız köşesinde.
Kitaplarda, şarkılarda, eski fotoğraflarda,
Hiçbirinde bulamıyorum o eski “ben”i.
Belki de hiç var olmadım, diye geçiriyorum içimden,
Belki de sadece bir gölgeydim, bir yansıma.
Belki de bu kayboluş bir başlangıçtır,
Ama şu an sadece derin bir çukur gibi geliyor.
Yine de içimde çok küçük bir ses,
“Pes etme” diyor bazen, çok cılız, çok uzak.
O sesi duyuyorum ama ulaşamıyorum,
Uzanmak istiyorum, kollarım kalkmıyor.
Kendimi kaybetmişim…
Ama belki de kaybettiğim şeyi bulmak için
Bu kadar derinlere inmem gerekiyordu.
Belki de bu boşluk, yeni bir benin doğacağı yerdir.
Henüz bilmiyorum.
Sadece yürüyorum,
Kendi izlerimi arayarak,
Kendi adımın yankısını dinleyerek,
Kendimi kaybetmiş bir adam olarak…
Ama hâlâ nefes alarak.