Ay ışığına sakladım ay yüzünü,
Kimse bilemedi orada olduğunu,
Benden başka.
Her ay ışığı vurduğunda,
Dans etti ruhumuz dalgalarda.
Kalbim kırık, gönlüm yorgun...
Senli gecelerin hayali,
Ay ışığı kadar uzak;
Gönlüme düşen her mehtap sana tutsak.
Sevgin uğruna vazgeçmekti belki sevmek.
Çocukluğunu al karşına konuş dediler...
Aldım karşıma ama;
Bilemedim ne söylesem.
"Kıymetini bildiremedim;
Kırdılar kalbini, yok saydılar bazen.
Düş yollara sevdiğim,
Kendini bul önce.
Nerede bıraktığını unuttun çoktan;
Ama dünler bitti, yarınlar var önünde.
Bul kendini,
Geç kalma.
Yüreğimin suskunluğuna sakladım seni;
Ses etmedim, hiç dillendirmedim.
Kimse bilmesin, kimse almasın diye
Gizledim; gizlice sevdim seni.
Anarsam kaybolursun sandım,
Ruhuma hapsettim seni.
Kime ne anlatsan herkes kendi penceresinden bakıp yargılıyor;
Seni, olanları, gidenleri, kalanları...
Oysaki herkesin yaşadığı kendine ağırdı.
Ne anlatmalıydı ki insan?
Kim tarafsız dinleyebilmeliydi,
O sessiz çığlıkları duyabilmeliydi?
Ay kendi ışığını yansıtmıyor diye,
Ay'lığından ne kaybetti?
Oysa ki ışık her zaman vardı;
Nereye gideceğini bilemedi...
Pişman olmak yaşanmışlıklardan...
Hiç pişman olmadım seni sevdiğime,
Hiç keşke demedim tanıştığımız güne.
Hep "belki" dedim, bir umut yarınlara;
Kalbimin o saf yanıyla dolaştım geçmişin senli sokaklarında.
Özlemek; tek kelime, yedi harf!
Ama içinde binlerce hasret saklı...
Dokunamadığım sen,
Duyamadığım sesin,
Tutamadığım elin,
Hissedemediğim tenin,
Hiç pişman olmadım seni sevdiğime,
Hiç "keşke" demedim tanıştığımız güne.
Hep "belki" dedim, bir umut yarınlara;
Kalbimin o saf yanıyla dolaştım geçmişin kuytularında.
Anladım ki yoksun yarınlarda...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!