Çocukluğunu al karşına konuş dediler...
Aldım karşıma ama;
Bilemedim ne söylesem.
"Kıymetini bildiremedim;
Kırdılar kalbini, yok saydılar bazen.
Yalnız bıraktılar, sonra suçu sana attılar," desem...
Yüzüm yok söylemeye.
Sen ki saf çocukluk hayalleriyle doluydun,
Ben ki o hayallerin hiçbirini yaşatamadım.
Senden bana tek kalan çocukluğum, o saf masumiyetim...
Onu da nerede kaybettim, hiç bilemedim.
Mesela hiç sarı giymedim;
Belki de en sevdiğin renkti, bilemedim.
Büyüdükçe değişti bir şeyler;
Kayboldular teker teker, fark edemedim.
Sen hep bendeydin de,
Ben seninle var olamadım.
Kayıt Tarihi : 21.07.2026 23:47:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!