Kıbleyi Taşıyan — Alpaslan

başlangıç yok
çünkü çağrı zamandan önce gelir

bir ses
çocukluğun içinden geçer
adı konulmaz
ama yerleşir

Filistin
bir coğrafya olarak değil
bir eksik cümle olarak iner kalbe

yarım kalan her şey
hakikate daha yakındır

o yüzden
görmek yetmez

görmek
gözün fiilidir

taşımak
kalbin kaderi

Alpaslan
gözünü değil
yükünü büyüttü

çağ akıyordu
herkes sürükleniyordu

o durdu

durmak
bir tür secdedir
çünkü insan
ancak durunca yönünü hatırlar

yön
haritayla bulunmaz

yön
kıbleyle kurulur

kıble
bir yer değildir artık
bir ölçüdür
bir iç denge
bir ilahi ayar

bozulduğunda
yardım gösteriye
merhamet performansa
dayanışma rekabete dönüşür

o yüzden
sessizliği seçti

çünkü hakikat
gürültüyü sevmez

ona “aktivist” dediler

kelime hafifti

o kendini başka bir şey olarak bildi:
emanet taşıyan

emanet
görünmek istemez
emanet
ağırlık ister

ve ağırlık
insanı eğitir

bir cümle kurmadan önce durdu
bir görüntü paylaşmadan önce tarttı

çünkü tartı
sadece dünyaya ait değildir

her şey tartılır
niyet bile

hızlananlar çoğaldı
yönünü kaybedenler de

o yavaşladı

çünkü hakikat
aceleye gelmez

bir genç sordu:
“ne yapalım?”

cevap kısa geldi:
“ölçüyü kaybetme”

ölçü
öfkeyi kutsallaştırmamaktır
ölçü
acıyı araçsallaştırmamaktır
ölçü
kendini geri çekmektir

çünkü öne çıkan
çoğu zaman kendini taşır
hakikati değil

öfke geldi

kapıyı çaldı

Alpaslan açtı

ama içeri alırken
onu terbiye etti

çünkü öfke
ateştir

ateş
ya yakar
ya aydınlatır

terbiye
ateşi ışığa çevirmektir

her gün
yeni bir sahne kuruldu

dijital bir mabet

insanlar eğildi
parmaklarıyla

o eğilmedi

çünkü secde
görünene yapılmaz

secde
yönü olana yapılır

kıbleyi kaybeden
görüntüye tapar

bir gece
hiçbir şey paylaşılmadı

isimler yazıldı
rakamlar toplandı
sessizlik büyüdü

sessizlik
niyetin evidir

orada karar verildi

sabah
bir konvoy çıktı

her araç
görünmeyen bir duanın içinde

dua
en hafif yüktür
ama en derinidir

insanlar geldi
yanına durdu

kalabalık olmadılar

çünkü kalabalık
dağıtır

birlik
toplar

birlik
zamana dirençtir

ve direnç
sabrın başka adıdır

bir gün
herkes konuştu

o sustu

çünkü söz çoğaldıkça
hakikat incelir

içinden bir cümle geçti:
yük
sözden ağırdır

omuz verdi

yoruldu

yorgunluk
yolun sadakasıdır

doruk yok

çünkü doruk
seyir ister

o yürüdü

yürüyüş
bir varış değildir

bir doğruluktur

istikamet
adımın zikridir

ve zikir
insanı yere değil
aslına bağlar

ev

bir mekân değildir

ev
yönünü kaybetmeyen kalptir

ve kalp
kıbleyi taşıyorsa

yol
çoktan başlamıştır.