Kendine Varmak Şiiri - Yücel Özkü

KENDİNE VARMAK
Sabah eski bir fotoğrafa baktım,
Yüzüm bendendi, bakışlarım değildi.
Meğer yıllar, saçları değil,
İçimde açan bahçeleri de soldururmuş.

Bir zamanlar ezberlediğim umutlar,
Pas tutmuş bir istasyon gibi sessizdi.
Dün omzuma yaslanan dost sesleri,
Sonbaharın ilk yaprakları gibi dağıldı.

İnsan, hakikatleri geç anlıyor:
Her kapı aynı eve varmıyor.
Her aydınlık sabaha varmıyor,
Her iz, sahibine dönmüyor.

Şimdi içimde ağır ama dingin bir ses var;
Ne geçmişe küskün ne yarına kırgın.
Yalnızca ömrün öğrettiği bir gerçek:
İnsan, en son kendine varır.

YÜCEL ÖZKÜ
21 Temmuz 2026/13:40