Kendine Uzak Şiiri - Yücel Özkü

KENDİNE UZAK
Sabah omzuma dokunur.
Kimse bilmez geceden taşıdığımı.
Kalabalıklar akıp geçer içimden;
En çok kendi susuşuma rastlarım.

Yalnızlık, kapıya asılmış eski bir ceket.
Ne gelen alır ne giden hatırlar.
Giyerim; içim ayaza keser.
Meğer insan, en çok kendine uzak kalır.

Penceremde akşam ağır ağır büyür.
Şehir, ışıklarıyla değil,
Birbirine değmeyen bakışlarla çoğalır.
Her ev, sessizliğini geceye bırakır.

Masanın üstünde iki fincan durur.
Biri zamana, biri bekleyişe bakar.
Çay kırağı kesmiştir.
Umut, buharı tükenmiş bardakta nöbet tutar.

YÜCEL ÖZKÜ
5 Temmuz 2026/04:52