Bawer Bager Şiirleri - Şair Bawer Bager

Sultan Anne'nin Üniversitesi
İnsanların şiirlerimi beğenmesi için çaba sarf etmiyorum.
Çünkü kendilerini bile beğenmiyorlar;
insan kendinden hoşlanmıyorsa
başkasının aynasında ne arar?
Ben acemi bir şairim.

Ah be sevgi...
Sen insana neleri yaptırıyorsun... Hâlden hâle sokup, onursuz biriymiş gibi orta yerde yapayalnız bırakıp namussuz hayatın kollarına teslim ediyorsun.
Oysa ki insan, onurunu; yani sevdiğini kaybetmemek için sevdiği birçok şeyden vazgeçiyor, sırf onurlu bir yaşam uğruna...
Sonra sen, hiç utanmadan sevdiğini de elinden alıyorsun be kahpe hayat.
Zamanı katil bilirdik de senin bu kadar kahpe olacağını asla tahmin bile etmezdik.
Şimdi, içinde ölümden beter bir hâle getirmişsin o saf sevenleri. Sonra da gurursuzca, "Beni yaşa." diyorsun...

Ne Gilgamêş seni buldu,
ne de Nietzsche seni inkâr edebildi.
Arayanlar izine vardılar,
fakat hakikatinin sonuna erişemediler.
Sen, İbrahim'in ateşinde serinlik,
Musa'nın asasındaki umut,

Gün yüzü görmemiş bir at,
Dikensiz gülü yiyemeyeceğini sanırmış.
Papatya tarlasında karnını doyurunca anladı ki;
Zalim olan dünya değil, sahibiydi.
Sonra dediler ki:
"Denizin suyu tuzludur,

Ben hayalperest biri değilim.
Yine de diyorum ki:
Keşke ruh, sevdiğiyle sarhoş olup
hiç ayılmasaydı...
Belki de o zaman

Sessizliğin ırmağında akan bir ömrün hüzünlü anılarıyla bir hayat geçti.
Martılara simit verir gibi onu o kadar kolay harcamayın. Sizi de sessizce harcadıklarında kurtulmaya bile şansınız olmayacaktır. Çünkü siz de başkasına o şansı vermemiştiniz.
Bir akşam üstüydü.
Denize atıp kaybolmasını istediğim o kadar çok şey vardı ki ben unutmaya çalıştıkça, dalgalar sahildeki kumlara onların cansız bedenlerini günbatımında vuruyordu.
Kurtulmak imkânsız gibiydi.
Ne ben ayrılabildim oradan ne de güneş battı.

Gelek gotinên xelkê hatin guhê min,
min bê dilê xwe ji tu kesî bawer nekir.
Îro dilê min qet ji te bawer nake.
Ew bê te ne sûcê tu kesî ye.
— Bawer Bager

”Bazı şeyler için artık vicdan azabı çekmiyorum.
Çünkü onları ayakta tutabilmek uğruna yeterince can çekiştim.
İnsan bazen bir şeyi yaşatmak için kendinden vazgeçer;
sonra anlar ki, kendini tüketerek ayakta tuttuğu hiçbir şey
aslında yaşamaya değmemiştir.
Hayat yalnızca gidenlerin ardından ağlamak değildir.

Ben kıblemi seninle şaşırdım; gelirken mutluluktan, giderken çaresizlikten.
Sen İbrahim değilsin; beni kendine adak etmek için kurban vermeye. Ben de İsmail değildim; Allah sana meleklerin aracılığıyla bir koç göndersin, beni kurtarmaya.
Ey bütün Firavunlardan daha zalim olan, ne istedin benden?
Meryem kadar günahsız olsan da ben, kucağındaki İsa'dan daha masumdum... Senden sevgiden başka bir şey istemedim.
Sen, Hristiyanlar gibi onu da vermedin.
Sonra, "Yüreğime merhamet et." dedim. Yahudi değildin; onlar gibi merhamet etmeyi de beceremedin.

Ben, Diyarbakır'ın hevser bahçelerinin içinde sessizce, Ongözlü Köprü'nün altından akan Dicle'yim.
Herkes merak eder; tarih kokarım, hayranlarım çoktur, sahibim dışında.
Akarım Kürdistan'ın kalbinden, Mezopotamya'nın bütün damarlarında yaşama doğru.
Karacadağ'ın volkanik taşları arasında, dünyanın en güzel pirincinde can bulurum.
Dünyanın ilk ekilen buğdayına başaklarında bereket olurum. Ondandır ekmeğe namus der Karacadağlılar.
Ben, insanlığı evcilleştiren o sonsuz kutsal varlığım. Ne Arapların siyah çadırı, ne de Kürtlerin Göbeklitepe'siyim.