Bawer Bager Şiirleri - Şair Bawer Bager

Hewar
Hewarek tê ji Geliyê Zîlan,
qêrîna wê diçe Geliyê Bûkan,
li ser Çiyayê Agirî.
Nûh rabûye ser pîyan...
Cardin jî nasekine dijminê bê vîjdan.

Huzuruna al beni, şevhetinden sarhoş olayım.

Aydınlat bütün karanlığımı,nurlansın sana olan sevdam.

Geceye bırakma beni,hasret ateşiyle arınsın günahlarım.

İki ezelî düşman dost olmuş;
Biri insan, diğeri onu bağrında önce yoğuran, sonra yine bağrına yatıran toprak...
İnsan yemin etmiş annesini öldürmeye,
Babasını inkâr etmeye,
Maddeden yaratıldığını reddetmeye...
Sonra yüce Yaratıcı seslenmiş:

Toprağın suya ihtiyacı vardır; insanın ise önce kendine…
Toprak susuz kaldığında çatlar,
insan ise sevgisiz kaldığında sessizce çölleşir.
Ne var ki her su hayat vermez;
bazı sular kökü çürütür,
bazı sevgiler de ruhu…

Sen sonsuzluğa çöken sessiz karanlık değilsin; karanlığın içinde aydınlanan en parlak umutsun.
Işık bile aydınlığını senden alır.
Sen, güneşin ruhu; ateşin kalbisin.
Sen olmadan hayat durur, yaşam son bulur.
Bawer Bager

Ne kadar doğruyu söylediysem, hiç kimse beni duymadı.
Ben de bağırarak konuştum.
Sonra, kulaklarını hakikate kapatanlar dönüp bana: "Niye bize kızıyorsun?" dediler.
Oysa ben kimseye kızmıyordum; yalnızca sessizliğin örttüğü hakikatin sesini yükseltiyordum.
Bawer Bager

Li çîya tirsê mala xwe li pişta mirinê kir û rewîya çû ji ber Mêrxasa.
Bawer Bager

Evîna me wekî erdnîgarîya Welatê me bû; hemû alê wê bi kul û birîn bû.
Wekî zimanê Kurdî bû: pir şêrîn û bedew bû, lê zarokên wê pê nizanî bûn.
Qasî Azadîya KURDÎSTANÊ pîroz bû; qasî navê wê qedexe bû.
Di nav xewn û xeyalan de, hêvîya wê bedew dibû; hesreta wê wekî agirê Newroz li ser dilê me bi şev û roj geş dibû. 🌄🕊
— Bawer Bager

Ruhuna Yük Olmayın
Bedenleri yorulmuş insanların ruhuna yük olmayın.
Onlar, ayakta durabilmek için bile güçlük çekiyorlar.
Bir de siz, dostları olarak onları yıkmayın.
Belki bir gün siz de, ruhunuzu bedeninizden ayırmak isteyecek kadar yorulursunuz.
Emin olun; sizi en çok, o gün onlar anlayacak.

Seba dilekî razî bike, mirovatî dev ji dilê xwe berdide.
Dilê ku seba kêfxweşiya dilê te neşewite, çima tu derdê wî ji xwe re bikî bar?
Warê ku bi xewn û xeyalên we xwe nexemilandibe, konê evîna xwe lê venegrin.
Çawa ku warê hûn lê birçî dimînin, hûn seba nanê xwe jê diçin; dilê ku dilê we li ber deriyê xwe tî û birçî dihêle, jê xewn û xeyalên xwe barkin, heta ku rê tên ber we herin û carek din lê venegrin...
Bawer Bager