Kenan Gezici Şiirleri - Şair Kenan Gezici

Neden hava açık, güllük gülistanlık.
Güneş neden ısıtıyor beni, niçin sıcak.
Neden kar yağmıyor, yollarda yok boran.
Neden üşümüyorum, o gün çok soğuktu.
Bilmiyorum şimdi, neden yok üstümde keder.
Maraş yıkık, Hatay sular altında.

Ben ölmedim depremde.
Keşke ölebilseydim.
Duymasaydım çığlıkları.
Ben bağırsaydım
Çıktığı kadar avazım.
Bari görseydim.

Kırağı düşmüş gönlüme soğutan, sıcaktan.
Seni aramıyorum artık ne güzel bir oyundu.
Sen bir görünüp bir kaybolurdun eğlenceliydi.
Senin için, taşlara bakar taş kesilirdin, olsun.
Bende artık kimseyi aramıyorum sormuyorum.
Ararsam bir gün birini, yıldız takacak gök yüzüne.

Nerden çıktı bu boş titreyen.
Odun ateşi gibi ısıtıyor.
Etmeseydin, yapmasaydın.
Lakin haklıyım sonuna kadar.
Nankördü evvelden de karanlıklar.
Geceye söylersem namerdi.

Ellerin kaldı ıssızlığın içinde kaybolup gider.
Az daha sıcaklığını hissedeyim öyle al.
Kollarıma yürür su can gelir ruhuma, bedenime.
Adım gibi eminim konmasın hiçbir çiçeğe.
İstemem değmesin bir ağaca bile.

Ağırdı gün, ağır ağır çöküyordu.
Mermere çarpan damlalardı.
Sanki rüzgarla gelmiş gibiydi.
Uzaklardan gelen bir hüzündü.
Keşke benim dünyamda olmasaydı.
Dizimde ağlamasaydım dertli.

Buralarda yokum, durduğum kapılarda kısmetsizim.
Yüzüme kapanan kapıların, hadsiz birçoğu hesapsız.
Arkadaşı oldum Kef’in uyudum çok, binlerce asır,
Döktüğüm eteğimdeki taşım değmedi birinin başına.
Üzerimi örtecek biri olmadı lanetliler kasabasında.
Durdular ayak üstünde, utanmadan gayesiyle Âdem’e.

Anlamaya çalışıyorum nedenleri.
Saklanmaz gece ardında kalanları.
Kirliyse bencillik saklanamaz çıkar.
Hakkın var evet haklısın.
Ben oldum olası çok sevdim.
Kimselerin yükleneceği yükü değil.

Şu uzaklarda duran bendim Mira.
Anlatsam kalbimi maceradır sana.
Kitaplar dolusun, binlerce öykü çıkar.
Yazarı ben olmayacağım hiç bekleme.
Yazan olmuş olacak elbette çıkar.
Reşat’ın biri yazmış acısından acımak.

Durmuşum siyah gecelerde gönül gitmek ister.
Diş izleri pençe var bağrımda nasıl eğlendirir.
Evvelden takılmıştı gönlüm bir gonca güle.
Beni ütopyalarla devşirme hikayelerle korkuttular.
Yönüm dönmeliydi sevgiye döndüm müşküle.