Kenan Çarboğa Şiirleri - Şair Kenan Çarboğa

Ey ülkü uğrunda can veren yiğit
Seni unutanın kanı kurusun!
Şu ödlek acuna şan veren yiğit
Şanı unutanın kanı kurusun!

Hak dava yolunda erce koştuğun

Issız bir sokaktaydım
Ahiri çıkmaz sokak
Göz gözü görmüyordu
Karanlığın yorganı
Bürümüştü her yanı
Ellerim cebimde,

Varlık ne, vahdet ne, aşk ne, hasret ne?
Düşünüp dururum geceler boyu
Çokluğun içinden sıyrılıp yine
Yokluğa yürürüm geceler boyu

Sabrımı elime asa eylerim

Ey kuduz kes sesini
Elimizi kan etme
Ağzındaki salyayla
Hakkımızda ta’n etme
Sakın ola kendini
Tahdirevan zannetme

Dünya denen şu boş hana
Göz ucuyla bakıp geçtim
Diz kırdım ulu divana
Gemileri yakıp geçtim

Akıl bana “Sus” deyince

Bilirim ki ölsem bile silinmez
Kara yazım, kaderimin karası
Yaz gününde menzil, maksut bulunmaz
Kar kapatır, eksik olmaz borası

Anılardan ıradıkça dün söner

Bir ses geldi küllükten
Yeli, yöreyi geçti
Hödük çıktı höllükten
Hanı, sarayı geçti

Ne hayaldir ne rüya

Bir bütün mıknatıstık
Bölündük orta yerden
Buluşmamız imkânsız

Parça parça el olduk
Yadırgı her yanımız

Sesli harf değilim, ünlü değilim
Sekizin içinde sayılmaz adım
Yirmi sessiz harf de dışladı beni
Onların yanına sesli gelince
Hepsi birlik olup taşladı beni
Âleme ayanken adım, adresim

Yağdanlıklar kıskansın, söylemesin adımı
Yağcılıktan birisi yılsaydı gam yemezdim
Haykırırken yiğitçe ülkümü, muradımı
Ulu Çalap borcunu alsaydı gam yemezdim

Destanımı dinlerken dağlar, iklimler, iller