Kenan Çarboğa Şiirleri - Şair Kenan Çarboğa

Gözlerimi yollara kim mıhladı bilmem ki?
Her yolcuya adını sorduğum da kim ola?
Kim kanlanmış gözlerle sabahladı bilmem ki?
Yokluğunda gönlümü yorduğum da kim ola?

Ne kıskançlık ne de kin

Bahtım karardıkça saçım ağardı
Payıma dertlerin çoğu düşünce
Başıma buluttan kımız yağardı
Gönlüme sevdanın yuğu düşünce

İçine çekerken yerin batını

Düşün demi
Uyumakla çıkar mı,
Sevdanın, düşün demi?
Bana bunca ezayı
Öğrendin düşünde mi?
Hâlin düşman tamam da!

Ey Türk uyma gayr-ı Türk’e
İçerine dert düşürür
Hayrı olmaz hayrı Türk’e
Namert faka mert düşürür

Birleşse de cini, insi

Bu nasıl felaket, bu nasıl acı?
Tek kelam etmekten utanıyorum
Böyle bir acının var mı ilacı?
Kalemi tutmaktan utanıyorum

Yıkımı görünce kanım çekildi

Son zamanda edipler
“Edebi at!” diyorlar
Tenekeler, boş küpler
“Edebî yat!” diyorlar

Tâbi olup uşağa

Pisliğini döke saça
Sifli kız temizlik eder
Zibilleri yaka paça
Göğsüne remizlik eder

Bir köprüyü tutan ayı

Bir bütün mıknatıstık
Bölündük orta yerden
Buluşmamız imkânsız

Parça parça el olduk
Yadırgı her yanımız

Ey kuduz kes sesini
Elimizi kan etme
Ağzındaki salyayla
Hakkımızda ta’n etme
Sakın ola kendini
Tahdirevan zannetme

Dünya denen şu boş hana
Göz ucuyla bakıp geçtim
Diz kırdım ulu divana
Gemileri yakıp geçtim

Akıl bana “Sus” deyince