Kenan Çarboğa Şiirleri - Şair Kenan Çarboğa

Bu nasıl felaket, bu nasıl acı?
Tek kelam etmekten utanıyorum
Böyle bir acının var mı ilacı?
Kalemi tutmaktan utanıyorum

Yıkımı görünce kanım çekildi

Son zamanda edipler
“Edebi at!” diyorlar
Tenekeler, boş küpler
“Edebî yat!” diyorlar

Tâbi olup uşağa

Pisliğini döke saça
Sifli kız temizlik eder
Zibilleri yaka paça
Göğsüne remizlik eder

Bir köprüyü tutan ayı

“Sus!” diyorlar susamam ben
Haykırmazsam bende hata
Yönü, dini, kanı kökten
Göçük olan beylerin ta…

Semirirken iti, biti

Dümdüz yola kambur köprü
Kim yazdıysa, yazdırdıysa…
Buçuk muçuk tam bir köprü!
Kim çizdiyse, çizdirdiyse…

Ben söylerim olanını

Sabrımın direği çöktü
Çelenin yedi ceddini…
Ütkün oklar yaydan çıktı
Kalanın yedi ceddini…

Bilmem hayın, sayın, oyun

Ben söyledim yarısını
Sözümü tam etmeyenin…
Siz söyleyin gerisini
Doğru yolda gitmeyenin…

Eksik mısra nasıl olsun?

Al atını albız dünya
Tımarını, atını da…
Elin, yüzün elbiz dünya
Duvarını, çatını da…

Namertlere kapın açık

Çiftçi kırdı sabanı
Samanın (nokta nokta)
Tavan, sattı tabanı
Amanın, (nokta nokta)!

Ama deme, sen ama

Ey kalemsiz, kelamsız, ey kitapsız âlimler(!)
Ey nefsine zulmeden inkârcılar, zalimler
Her biriniz bir yerden menfaati dilimler
İşkembeniz bir türlü doyum bilmiyor doyum
Ben sizin topunuzun toptan ..... ..... (İftardan sonra)