Kenan Çarboğa Şiirleri - Şair Kenan Çarboğa

Bahtım karardıkça saçım ağardı
Payıma dertlerin çoğu düşünce
Başıma buluttan kımız yağardı
Gönlüme sevdanın yuğu düşünce

İçine çekerken yerin batını

Düşün demi
Uyumakla çıkar mı,
Sevdanın, düşün demi?
Bana bunca ezayı
Öğrendin düşünde mi?
Hâlin düşman tamam da!

Ey Türk uyma gayr-ı Türk’e
İçerine dert düşürür
Hayrı olmaz hayrı Türk’e
Namert faka mert düşürür

Birleşse de cini, insi

Bu nasıl felaket, bu nasıl acı?
Tek kelam etmekten utanıyorum
Böyle bir acının var mı ilacı?
Kalemi tutmaktan utanıyorum

Yıkımı görünce kanım çekildi

Son zamanda edipler
“Edebi at!” diyorlar
Tenekeler, boş küpler
“Edebî yat!” diyorlar

Tâbi olup uşağa

Pisliğini döke saça
Sifli kız temizlik eder
Zibilleri yaka paça
Göğsüne remizlik eder

Bir köprüyü tutan ayı

Duysun sağır sultan, duysun yal ehli
Korkanın, sinenin alayını ben…
Ülkeye kin güden eli silahlı
Veled-i zinanın alayını ben…

Esiri olunca bir soysuz putun

Sevgini sar kalbine
Kalbin nura boyansın
Sen gönlüne gül yine
Günün gülüp uyansın

Doğru düşün, doğru bak

Düz yaşarken “Deli!” diye
Anılsam da eğilmedim
Dert gömleği giye giye
Yanılsam da eğilmedim

Dâra gittim dimdik dâra

Yollara düşerdik güneş doğmadan
Anamın ezanla hazırladığı azıkla
Babam eşeğe biner, biz ardından yürürdük
Vurulurduk yamaca anadutla, tırmıkla

Tarlaya varırdık herkesten önce