Kederli Zambak Şiiri - Kasım Kobakçı

Uçtu leylekler, sarardı yaprak,
Soldu çiçekler, karardı toprak,
Usulca esiyor, soğuk rüzgar,
Örtüyor dalı, kederli zambak.
*
Yıldırım vurdu, koca çınara,
Bulut ağladı, yüce dağlara,
Yaralı kalbe vurur hasretin,
Sitem ederim, eski yıllara.
*
Hüzün düştü, ansızın içime,
Bütün acılar, doldu fikrime,
Yollar yabancı, yoruyor canı,
Uzar yollar, yabancı şehrime.
*
Veda süzülür, eski Bursa'ya,
Kalan umutlar, uçar havaya,
İnler hasret şarkısı dillerde,
Baykuşlar konar, sessiz ovaya.
*
Gölgeler düşer, yorgun yüzlere,
Karanlık çöker, sonsuz düzlere,
Çare olmaz ağlamak, yaraya,
Ağıtlar kalır, dilsiz sözlere.
*
Yalnızlık sarar, soğuk odamı,
Kimse dinlemez, dertli atamı,
Sessizlik yutar, solgun yüzleri,
Zaman büyütür, derin yaramı.
*
Yapraklar dökük, dallar kırılmış,
Yorgun bedene, keder sarılmış,
Sular çekilmiş, toprak susamış,
Eski dostlara, hepten darılmış.
*
Solmuş masallar, susmuş heceler,
Uyku tutmuyor, uzun geceler,
Yıldızlar kayar, dipsiz boşluğa,
Aklı zorluyor, zor bilmeceler.
*
Buz bağlıyor, o ulu nehirler,
Bomboş kalıyor, koca şehirler,
Rüzgar savurur, tozlu yolları,
İçime akar, sessiz zehirler.
*
Son veda vakti, çaldı kapımı,
Ayrılık yaktı, bütün yapımı,
Sisler örttü, yeşil ormanları,
Kederler yıktı, sağlam çatımı.