Zambak Şiiri - Ayşe Uçar

üzerinde
yağmur zıplatan çatıların şımarıklığında zaman
bizlerse yere düşüp dudak patlatan çocuğun
ağlamaklı gözlerinde sürünen
ölümlüler

büyüdük de ne oldu
sevdik sevdalandık da ne oldu

köşe kapmaca oynamaktan
yolumuzu şaşırmaktan başka ne geçti elimize

iki dudak ucunda sürünen aşkların
kıymeti mi bilindi
uçarı akılların saklambaç oynayan zihinlerin
ellerinde mevta oldu aşklar

sonunda enfeksiyon topladı yaralı kalpler
ne afsunu kaldı sevdaların ne tutkusu
ne de güzellikleri

kırıldı ayna
saçıldı yerlere
bin parçaya bölündü ışık

nerede ölü bir aşk varsa
orada kaygıları biriktiren umudu yitiren
gecenin köründe gündüzün şehlasında dolaşan
aklı karışık göçebe ruhların hepsi
kimsesizler mezarlığına
yatır oldular

ve
onlar
yaralı kelebeklere
zambak yapraklarından kanat dikmeye çalışırlar ki
bu olumsuzdur

artık uçamayan her kelebeğin sonu hüsrandır

.........

2309202505:43