Yeşil Zambak Şiiri - Figen Güler

Ellerimle dokundukça hissediyorum tenimle.
Neden hep geceleri konuşuyorsun benimle?
Düşüncelerimin varsın hep arka cebinde.
Yeşil zambağı sıkıca tutmuşsun ya elinde .

Yeşil zambak bizim aşkımızın güzel bir dili.
Elimizle konuşur, tenimizle de anlaşır gibi.
Belki de aşk parmaklarımızın arasında gölge,
Belki de her dokunuş, her bakış, sırlı bölge.

Aşkımızla yeşil zambağın renkleri değişiyor mu?
Senin sessizliğin benim yankıma erişiyor mu?
Ama kokusu düşlerimiz kadar olmasın uzak.
İçimdeki ateş seni çağırıyor. Yanmak yasak.

Zamanda durduk, o hazırdı bizi yutmaya.
Bir nefes yeterdi oysa dünyayı unutmaya.
Gözlerimiz birbirine bakarken birden durdu.
Gecenin karanlığı çökünce bir hüzün vurdu.