Kasım Kobakçı Şiirleri - Şair Kasım Kobakçı

Seninle varalım,
Bitimsizliğe;
Yalnızca biz, sadece sen ve ben.
*
Ayrılırsam beni çek, bu yerde bırakma.
Şu an kalbimde hep keder, ruhumda sızı,

Baştacı olan, o sultanlarımız,
Asırlar boyu, derdi omuzlayan,
Gözünde saklar, derin sancısını.
*
Gönülde açılan, solmaz bir yaprak,
Hem kavganın, hem sevginin kaynağı,

Ortalık sisli, bir akşam tütününe benzer,
Çekilirdi el ayak, ıssızlaşırdı her yer.
Bu, uyku ilacı gibi sersemleten semtten,
Zihnimde bir hayal gibi, sen duruyorsun sen!
Rüyasındaki berrak maviliğe süzülen,
Bakışın, gülüşün ve o mermer teninle,

Şafak alev almış;
Yere düşer gölgesi.
Kor filizler,
Güneşin alnında.
Alnındaki ter;
Süzülür damla damla.

Tarif edemem ki bunu.
Bu ayrılığı, bu bitkinliği,
Tarif edemem ki...
Dile getiremem ki ızdırabımı, kederimi,
Hasretimi.
Uçurumlarımın bu en dibine,

Duymaz saf akıl,
----gereksinim var harflere,
Sonlandığı yerde başlar,
----sözlü iletişim,
Esirin olur yaşam boyu,
----iyilik beyanın,

Şimdi buradayım, burada senin hatıranda saklıyım.
Dumanlı güz sabahında, eski köprünün altında,
Dünüm neyi sundu, yarınım ne vaat ediyor?
Bekleyişteyiz, arka arkaya,
Şafak sökene dek bilemeyiz.
*

Kuş sesleriyle şafak sökerken,
    uyanır şehir, güneş doğarken,
Bir sen varsın içimde, büyür her an,
    yankılanır zihnimde senin suretin,
Duruşun asil, bakışların keskin,
    eşsiz edan, tutuşturur bakışiların,

Neşe bulunsun dediler,
----gelen herkeste,
Yolumuzu aydınlatsın,
----bu kutsal anlar,
Buluştu şimdi dudaklarla,
----o mübarek eller,

Gümüş tepsilerde, kalan kırıntılar,
Sönmüş ocakların, soğuk külleri,
Mutlaka, süpürülecek o izler,
Vakti dolunca bilinecek,
Safiyet ne demekmiş.
*