Kasım Kobakçı Şiirleri - Şair Kasım Kobakçı

İnsin gümüş yelkenlerle, o efsunlu gece,
Masallara, rüyalara nefes katsın,
Hayal, senden mucizeler...
*
Ne de olsa faniyiz; şaşarız yolumuzu,
Yazsın kader, hükmünü bir daha,

Efsunlu gölge,
Fısılda ruhuma,
Dağıtılamaz mısın, bir köşenden?
Ağır sükûnet çöktüğünde;
Lakin süzülmeye koyulursun.
Zifiri anlarda,

Bilinmez bir sahile, vurmuş sandalım sanki,
Rotasını şaşıran, bir yolcu misali.
Bakışlarına tutundum şimdi, ey ince hayal,
Yudumlamadan kanıyorum, efsunlu bir hali.
*
Kutupları ısıtacak, narin bir sıcaklıktır bu,

Parçaladılar büyümün yapraklarını,
Sürdüler şahsımı, Kaf Dağı'na.
*
Eşsizdir Zümrüdüanka pınarı, o diyarda,
Yarına kalanlar, temelsiz tevatürler.
*

Boş kalsa da ellerin, kudretli olsun ağzın,
Uzak dur zalimlikten, iyilik yolunu bulsun.
Güçlü ol yüreğinle, kalbin merhametle dolsun.
Hiçbir zaman kötülüğe, eğilmesin ellerin.

Değildir,
----sevgimden
--------veya
------------saygımdan,
Kim
----yapardı

Ara sıra, komşuma ettiğim lafı eviriyorum,
Sadece sınırlarımı zorlayıp, o anı kurcalıyorum,
Düzeltsem batıyorum, sussam kahra uğruyorum,
Musluğu açıyorum avcuma, aman tanrım fısıldıyorum.
*
Yeter artık toparlan biraz, şu halinden bir uyan,

Arap
----yemekleri
--------soğudu,
------------kara
----------------kışta,
Bir

Uğraşmak, boğuşmak ehil işidir,
Çekişsek, karşımda durabilin mi,
Bu alanda dövüşen, er kişidir,
Havalandırıp da, çarpabilin mi?
*
Neşterle de, yaranı temizlesek,

Toprağın nefesindeki
----dinmeyen yasta,
--------kalbimin yemyeşil
------------ana motifinde,
Kayıp bir masaldaki
----anaokulu kuzuları gibi,