Bilginin Işığı Şiiri - Kasım Kobakçı

Bazen bir kelimeden, bazen bir sesten,
Kimi zaman bir histen, bir nefesten,
Duygularla büyürken, her bir hevesten,
Doğar anlamı, dilinin yüce kalbinden.
*
Durulur içimizde, düşünceleri diri,
Bilir tüm gizleri, tüm bilinmezleri,
Doğruları seçer, dışlar hep yalanları,
Şeklini bulur, anlamın ilahi düzeninde.
*
Düşüncenin perdesini, açıp kaldıranla,
Yanlışını düzeltip, doğrusunu yazanla,
Gerçeğin üzerine, kutsal ışık koyanla,
Yükselir göğe, açık bilginin akışında.
*
Açıkta tek sır, gizli kalmayana dek,
Anlaşılmazlıklar, hep yok olana dek,
Gülümser her kelime, o yaşayacak tek,
Savaşır, belirsizliğin karanlığında.
*
Sonsuza dek, gücünü hiç yitirmeden,
Şüpheyi, kuşatmayı, asla hissetmeden,
Yanlışın üzerinde, gölge bırakmadan,
Hüküm sürer, açık düşüncenin içinde.
*
Parlaktır her kelime, anlamı olunca,
Yaratır yeni dünyalar, sesi gelince,
Bilir ki ölümsüzdür, anlamını bulunca,
Devam eder sonsuza, bilginin ışığında.