Karakter Meselesi Şiiri - Alper Tunga 3

en yakın şahidiyim, cinsiyeti yok inan bana
renkler, yetenekler ve zeka terazisini
kurarak insanlara baktığımda
dışlanmayı ben hep kabul ettim ve en başında...

ateşten aldığım dostlarımdan bilirim.
onların gözlerinde ki vefasızlıktan
çaresizliklerini bilirim, kendi vasatlıklarından.
cinsiyeti yok, insanlara iğne gibi batmanın
onların tek telaşı, ışığını çalmak en çok parlayanın

nedensiz ve durduk yere oluşan düşmanlıklardan.
en iyi dostumun, beni en sakındığın yerden vurmasından
gölgelerin dostluk adına sığınıp, zaman kollamasından
seni vurmak için bile masumiyetini kullanmasından.
çok yaşadım, biliyorum... cinsiyet değil karakter meselesi

aslında çok defa rol yapmak zorunda kalıyorum.
bir aptal gibi davranmayı deniyorum.
hedef olmamak, savaşmamak, dikkat çekmemek...
ne yaparsam bunların hepsini sonradan yaşayıp.
ve en sonunda; bir şekilde kötü adam ben oluyorum.

bu mesele bence insanlarda çok içgüdüsel
çok kaçtım, saklandım...
ilgiden kaçtım, ilgiyi perdeledim, savuşturdum... yok!

içimden dostlarıma yalvardım.
bunu fedakarlıklarla gösterdim.
zor anlarında yanlarında olarak
ama o tuhaf sonu hep yaşadım.

ben göremiyorum ve fark edemedim
ama bir ışığım var galiba...
bu iltifatı düşmanlıklardan kazandım
bu ışığa eminim ama göremiyorum.

ve bu bir savaş... biliyorum
iyi ve kötünün değil.
aydınlığın ve karanlığın.

ben senin saçtığın ışıkla boy ölçüşemem
ama hayranıyım ve hep senin ışığındayım

ışık olalım!
ışık kalalım!