Gün gelir de beni sorarlarsa,
Bana sevmeyi, sevginin neleri aşabileceğini öğreten.
Kanatlarım olmadan da uçmanın mümkün olduguna inandıran hayallerime, mutluluga kavuşturan dersin.
Peki sen ne yaptın derlerse.
Onu sevgisiz bırakacak kadar kalbimi kararttım, gözlerimi ona kör edip, başka hayallere kanat açtım. Hayata küstürecek kadar mutluluktan mahrup bırakıp yaşama hevesini elinden aldım dersin.
Neyse...
Karanlık sokaklarda yürüyorum ağır adımlarla.
Her köşe başında seni arıyorum silüetin aklımda.
Üstüm, başım kir içinde görenler deli diyor.
Oysa aşığım deli divane kimse bilmiyor.
Senden sonra kalbim azap içinde
Hissediyorum sapladığın hançer hala derinde.
[ verse 1 ]
Ben mi seçtim bu kaderi,
İster miydim? Böyle olsun,
Bu kara yazgının suçlusu niye benim.
Allahım bende kulun değil miyim?
İnsan herkes de olanı görür de kendine kör bakarmış. Bende bu ilişki de bakıp da göremeyenim.
Kendime sığınacak liman bulayım içimdeki sevgi boşluğu birinin varlığıyla dolsun, derken farkında olmadan daha da yalnızlaştım.
Senin her halini kusursuz bulurken ağzından cıkan her söze inanırken aslında benide kendine benzetmişsin.
Senin hastalıklı bu hallerinde boğulup gitmişiz... Çok zaman aldı, hatta yıllarım gitti. Kim bilir belki de gelecek olan güzel günlerimi bir hiç uğruna heba ettim.
Senin yalanlarının, sahte sevginin,kirli düşüncelerinin, paraya güce olan zaafını farketmem yıllarımı aldı.
Meğer sendeki sevgi degil de sadece hayatımda yer edinmek için sergilenen bir oyunmuş.
Böyle hüzünlü gecelerde hiç çıkmıyorsun aklımdan.
O olsaydı diyorum o olsaydı hiçbir acı yenemezdi yüreğimi.
Sen yoksun ve ben yokluğuna sarılıyorum.
Senli anıları hatırlayıp tebessüm ediyorum.
Sen yokken bile seninle içimi ısıtıyorum.
Gülüşün geliyor aklıma
Dünya hali işte,
Sonsuzluğa giden bir tren misali, zaman öylece akıp gidiyor.
Her durakta seni kendine çeken, seni cezbeden bir hayal, elden etsende mutlu olamıyorsun.
Doyumsuzsun çünkü insanoğlu yine bir hevesle ulaşılmazsın peşinden gidiyorsun.
Olursa mutluluk seninle olmazsa dert keder. İşte o zaman vay ki vay haline..
Ben mi ? Çok şey istemiyorum ki.
Hayatını birleştireceğin insan doğdugun an kaderine yazılırmış. Hayat arkadaşı
Hem senin eksik yanın hemde ruhuna eş olandır.
Benim yanı başımda olmasına rağmen yıllarca bundan habersiz yaşadım.
Ben serhatın her haline yaramazlıklarına şahit olanım. Kalbindeki iyiliği,sevgiyi her zaman gören kişiyim.
Onun için ise ben yaramaz, oyun bozan bir kız çocuguydum. Yani serhatla hem kan bağım hemde can bağım var benim.
Oyun arkadaşımın birgün hayat arkadaşım olacagını nerden bilebilirdim.
Hayatındaki her zorluğun bir mükafatı vardır.
Her kışın sonu bahar, her gecenin sonu gündüz ise,
Hayal ettiğin herşey er yada geç aydınlığa kavuşur.
" çünkü güzel şeyler inandığında
Daha güzel şeyler sabrettiğinde
En güzel şeyler ise hiç vazgecmediginde gelir."
Hayatıma zar atsam hep yek gelir.
İnsan hep mi kaybeder. Sanırım bende öyle
Zaten ne zaman düşeş geldi ki
Şans nasıl birşey ise benim sokağımdan bile geçmedi.
Yok mu bu hayatın bir matematiği verseler elimize formülü yazıp sonuça varsak.
İlla deneme yanılma yoluyla mı çözeceğiz.
Çocukluğumdan beri kurduğum hayalin vücut bulmuş halisin.
Sen benim hayallerimin ötesinde bir güzelliksin.
Her halinle mükemmelsin gözümde.
Neyin mükafatısın bilmiyorum ama hayatımın en değerli parçası sensin.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!