Kamile İlbey Şiirleri - Şair Kamile İlbey

Düşün ki bir deniz yüreğim
Dilim ise kıyı.
İçim de ne varsa o vurur kıyıya.
Ve benim yüreğim bir tek seninle dolup taştı.
Bu gel gitler, dalgalar boyumu aştı.
Her alabora oluşum da dibe vurup çıktım da.

Dünya aldı başını biz gerilerde kaldık.
Tabanımız çamura yapışık, ne kadar çırpınsakda çıkamıyoruz.
Her çırpınışda daha da dibe batıyoruz.
Bu kirli dünyanın içinde kayboluyoruz.
En kötüsü de kimse farkında degil insanlık yok oluyor.
Nerden gelip, nereye gidiyoruz.

Yürüdüğün yollara güller serilsin,
Her adımın sevince ulaşsın,
Takılırsan eğer korkma ben varım solyanında,
Ortak olurum her anına, yeterki sen ol yanımda.

Üzülürsen saklarım gözyaşını avucumda,

Ben seni sana nasıl anlatayım.

Düşün ki pastanın son dilimisin,
Paylaşılmazsın.

Mesela yazın ortasında yağqn yagmur gibi

Bu yaşıma kadar ğördüğüm bütün güzellikleri unuttum, o gözlerine bakınca.
Ben sende kayboluyorum bile isteye.
İlk defa sonu ne olur diye düşünmüyorum.
Seninle yanmaya da razıyım.
Yeterki o gözlerinde kendimi göreyim.
Bir tek bana böyle gülsün.

Bir anlayanı olmalı insanın.
Konuşmalarından değilde susmalarından, gözlerinden, sesinde ki titremeden yani her halini ezbere bilmeli.
Bir dostu olmalı insanın gecenin üçü sabahın körü demeden kapısını çalabilmeli.
Mutluluğa herkes ortak olur şu hayatta önemli olan derdine, gözyaşına eşlik etmesi.
Yanında olmasan da resmine bakıp dualar etmeli.
Bazı insanlar bize şifadır.

Öyle bir gerçek var ki,
razı gelemesen de kabullenmek zorundasındır.
Adına da "kader" demişler.
Her ne kadar olanlara tesadüf desek de yazılan bir kader var.

Kiminin ki ak, kiminin ki kara.

Bakışları kırgın, yorgun,Gülmeyi unuttu kadın.
Yaşamak yerine yaşattı sevdiklerini.
Hayallerine koşarken gördü ihaneti,
Vurulup düşse de pes etmedi, şimdi daha güçlü bir kadın.

Gecenin sessizliğiyle konuştu, içine içine haykırdı.

Aşkı bilmezdi bu yüreğim,
Eksik yanım senmişsin,
Bir gülüşde buldum kendimi,
Şimdi bende senim.

Yıllara meydan okudu, içimdeki ateşin.

İnsan sevgisi bitince değil bazen de çok sevdiği için gider.
Bazı gidişler mecburidir.
Gitme vakti geldiğin de son sözler söylenmiştir.

Vakit geldi işte gidiyorum
Evimi, yurdumu, sevdiklerimi geride bırakıp