Kamile İlbey Şiirleri - Şair Kamile İlbey

Dönüyor dünya insanlar kadar hızlı olmasada,
Kıvraklık belde hoştu aslında,
Laçkalaşmış ruhlarınızda,
Aynı safda olduklarım karşımda.

Kardeş dediklerim olmuş yalaka,

At ölür meydan kalır,yiğit ölür şanı kalır derler.
Yiğitlik öyle herkese yakışmaz.
Şerefinden yoksun olan yigitlige layık bulunmaz.
Hele ki sizin gibi kalleşler,kansız köpekler yiğitligin yanından bile geçemezler.
Biz Elif gibi dimdik durur eğilmeyiz.
En çok Yaradanı sever en çok ondan korkarız.

Kasım hüzün ayı'dır.
Ayrılık, acı, gözyaşına ev sahipliği yapandır.

Kasım kışın başlangıcıdır.
Sogugun, ayazın bedenine değmesidir.
En çokta yalnızların yüreğini üşütendir.

Bir defter yaprağının farklı iki yüzüydük.
Hem dip dibe hemde bir o kadar uzak.
Hiç bir zaman kavuşamayan iki aşıktık.
Düşün ki sen su ben ateş bir arada olmak imkansız.
Sakın sevmiyor sanma benim yangınım sadece sana.
Aşılamayacak engeller var kalbim.

Ayrıldık işte,
Yol ayrımındayız sevdiğim.
Ellerin gidiyor, kokun gidiyor, gülüşün gidiyor, sen gidiyor gidiyorsun.
Ellerimden kayıp gidiyorsun ve ben ardından öylece bakıyorum.
Ne acı elimden birşeyin gelmemesi.

Kabuğuma çekilmek istiyorum artık
Yoksa bu halden anlamazların içinde kaybolacagım, ben kaybolmak istemiyorum.
Bildiğim herşeyin yanlış olduguna inanmak mı asla.
Sizin bu bencil halleriniz boğuyor beni.
Kirli sevgileriniz bulaşıcı hastalık gibi sarıyor bedenimi.
Yoksa ben demi size benziyorum.

Gözlerimdeki yaşlar silinmez. suskunlugum nedendir bilinmez
Dert anlatılır mı hâlden bilmeze
Herkes sağır kaldı sessizliğime

Karanlık geceler de yalnızım.
Sokaklarda yankılanır adım.

Birgün gelecek,
Bitmez dediğim dertler bu bedenimi terk edecek.
O gün geldiğinde bu evden,bu şehirden hatta kendimden çok yorgun ayrılacağım.
Giderken yanımda sadece kırgınlıklarım,
Hayallerim,umutlarım ve acılarım olacak.
Zaten başka birşey de vermedi bu hayat.

__Bir çift el boğazımı sıkıyor sanki,
Güçlükle nefes almaya çalışıyorum, her çabamda daha da kesiliyor nefesim.
Gözlerimde kararmaya başladı birşey görmüyorum. Zifiri karanlık ve ben görmediğim biriyle mücadele ediyorum.
Sonra bir ses.
++ çık artık şu karanlıktan kalk daha ne kadar böyle devam edeceksin. Yapamazsın, göz göre göre pes edemezsin.
__Deniyorum ama olmuyor ellerim, dizlerim tutmuyor. Bedenim hissizleşti adım atacak dermanım dahi yok felçli gibiyim.

Herkes" sahi ya kim bu herkes.
Yüzümüze gülüp, arkamızdan konuşanlar mı?
Ben yanındayım deyip hiç olmayanlar mı?
Yoksa bizim üzüntümüzden beslenenler mi?
Ya da düşmemizi bekleyenler mi?
Elalem ne der.