Kamile İlbey Şiirleri - Şair Kamile İlbey

Geceler ahh bu geceler, bir sen şahitsin gözyaşlarıma.
Karanlık çöktüğünde içime düşen şu sızıya.
Şimdi sende sorma bana neye ağlıyoruz diye.
Belki kendime belki de beni benden edene, ağlıyorum işte sadece ağlamak geliyor elimden.
Bugün ne farkettim biliyormusun.
Kendime geç kaldığımı, ben bile beni görmezden gelmişim.

Bugün birkez daha anladım ne çok şey biriktirmişim içimde.
Öyle özlem duyuyorum ki geçmişime.
Özlüyorum işte
Sokakta kan ter içinde kalana kadar oynadıgım günleri, karnım acıkana kadar eve gitmedigim o zamanlarımı.
Özlüyorum be
Mahalleye gelen o sütçünün sesini,

Öyle duvarlar ördüm ki insanlarla arama
Artık uzağım hem aşka hem dostluğa.
Etrafım bir kalkanla çevrili, hatta kapattım kalbimin kapılarını ve kilidi yok.
Çünkü ne zaman kalbimi birine açsam darmadağın etti.
Dikkat kırılır yazmıyor diye mi ?
Bu kadar acımasız davrandılar.

Gençlik çağımdan geliyor bu hastalığım.

Her gitmek istediğimde daha çok bağlanıyorum.

Koparmak isterken ipleri bir düğüm daha atıyorum.

[ Verse 1 ]
Bir gülüşü var canıma can katan,
O gamzende bir ömür yaşasam,
Bir bakışı var beni hayata bağlayan,
Bir de gözleri var kalbimi huzurla dolduran.

Hadi gel açık oynayalım kartları,
Yazalım kârları zararları,
Pay edelim ortak günahları,
Varsa cesaretin.

Seni senden iyi tanıyanım,

Gülmek mi?
Sizi bilmem ama bu kelime bana öyle yabancı ki.
En son ne zaman güldüğümü bile hatırlamıyorum.
Aslında gülmeyi ben yasakladım kendime
Çünkü bir gülsem sonu gözyaşı, kursağında bırakırlar acısını, sonra da sırtına vura vura kan kustururlar.
Şu yer yarılsa da artık kaybolsak dediğim dünya da ,herkese reva olan gülmek bir bana haramdı sanki.

Hiç alışamadım gülmeye hüzün vicdanıma daha uygun.
En zayıf noktamdır vicdanım, bu yüzdendir yenik düşmelerim.
Kırılgan ve yufka yürekliyim.
Ne zaman yaralı bir yürek görsem sarıp sarmalarım.
İyileşince kuş olup uçar ellerimden ben yine acımla kalırım.
Yaralarımın yarabandı yine benim.

Karanlığından kaçarken onlar,
Bir ben koştum sana,
Bir ben vardım orda,
Beraber çıktık aydınlığa.

Ama olmadı ilacım zehre dönüştü biranda,

Uçmayı unutan yaralı, kanadı kırık bir kuştum.
Sana sığındım, sende hayat buldum.
Yeniden kanatlarım oldun.

Senin gölgende çiçek açtım.
Sen benim güne bakanım.