Kalpte Kalanlar Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Vefadan bahsedenler… ne çoktu sözlerinde,
Ama ben vefasızlığı gördüm en derin gözlerinde.
Dilleri sadakat dedi, kalpleri çoktan gitmişti,
Ben “biz” diye direnirken, onlar çoktan bitmişti.

Gözümün gördüğünü inkâr edemedim, gerçek ağırdı,
Her hatıra içimde bir yara, her anı biraz daha yaraydı.
Sırtımı dayadığım insanlar duvar değilmiş meğer,
Bir rüzgârda yıkıldılar, kaldım ortasında kederin.

Kalbime anlatamadım, yüreğim anlamadı olanı,
Nasıl olur da insan yakar kendi kurduğu limanı?
“Geçer” dediler, sustum… geçmedi içimde fırtına,
Her susuşum biraz daha gömdü beni yalnızlığına.

Ulan kendime anlatamıyorum… işte en acı tarafı,
Aklım biliyor her şeyi ama kalbim hâlâ yaralı.
Mantığım “bitti” diyor, duygularım direniyor,
Bir yanım bırak diyor, bir yanım hâlâ seviyor.

Vefayı ben öğrendim, kaybederek her şeyi,
Sadakati ben tattım, içime gömerek derdi.
Kimseye yar olmadım belki ama kendime ihanet etmedim,
Onlar gibi yarı yolda bırakmadım, sevdiysem tam sevdim.

Bir selamın hatırına geceler boyu uyumadım,
Bir sözün yüküyle günlerce kendimi avuttum, sustum.
Onlar unuttu kolayca, ben hatıralarda kayboldum,
Bir gülüşe dünya kurup, o dünyada yalnız oldum.

Ne garip değil mi… en çok seven en çok kırılır,
En çok değer veren en çok yarım bırakılır.
Ben fazlaydım belki de, fazla geldim herkese,
Bu yüzden eksildim yavaş yavaş, bile bile sessizce.

Şimdi suskunum… ama içim çığlık çığlığa,
Kimse duymasa da yankılanır gecenin karanlığında.
Bir “iyi misin” sorusuna sığdırdım koca bir yıkımı,
“İyiyim” derken sakladım içimdeki yangını.

Vefadan bahsedenler şimdi neredeler söyle,
Hani sözler, hani o “asla bırakmam” diyen cümle?
Hepsi rüzgâr gibi geçti, iz bile bırakmadan,
Ben ise hâlâ topluyorum kırıklarımı içimden usanmadan.

Kalbim yoruldu artık, ama hâlâ temiz bir yerinde,
Bir umut saklı belki, kirlenmemiş bir köşesinde.
Ama artık kolay değil, herkese açılmak eskisi gibi,
Çünkü öğrendim… herkes taşıyamaz kalbim gibi.

Ve en sonunda şunu yazdım kendi içime,
“Her gelen kalmaz, her giden silinmez zihinde.”
Ben vefayı seçtim, onlar kolay olanı,
Kaybettim belki ama kaybetmedim insanlığımı… en azından onu.