Kalpsizsiniz Şiiri - Aytaç Başkan

Kalpsizsiniz...
Evet, tam da öylesiniz.
Bir insanın gözlerinden dökülen sessiz çığlığı duyup da hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam edebiliyorsanız, kalbiniz yerinde değil demektir.
Çünkü kalp, yalnızca atmak için değildir.
Kalp; bir başkasının acısını hissedebilmektir.
Ben düştüm...
Elimi uzattım.
Tutacak bir el aramadım belki, ama "Yanındayım." diyen tek bir ses bekledim.
Sessizlikten başka kimse gelmedi.
O gün anladım...
Bazı insanlar konuşur ama dinlemez.
Bakar ama görmez.
Güler ama sevmez.
Kalpsizsiniz...
Çünkü bir insanın umutlarını bir cümleyle yıkıp, arkasını dönüp gidebiliyorsunuz.
Ardınızda bıraktığınız enkazı merak bile etmiyorsunuz.
Oysa kırılan yalnızca bir kalp değildir.
Bir güven yıkılır.
Bir çocukluk masumu ölür.
Bir daha kolay kolay yeşermeyecek hayaller toprağa gömülür.
Kalpsizsiniz...
Çünkü gözyaşını zayıflık sandınız.
Sessizliği kabulleniş bildiniz.
Sabrı çaresizlik zannettiniz.
Oysa en sessiz insanlar, en büyük fırtınaları içinde yaşar.
Kim bilir kaç gece yastığına sessizce ağlayan insanlar var.
Kim bilir kaç kişi "İyiyim." derken içinden bin parçaya ayrılıyor.
Ve siz...
Bunu hiç merak etmediniz.
Çünkü sizin dünyanızda acı hep başkasının başına geliyordu.
Bir gün anlarsınız belki...
Kırdığınız her kalbin bir duası vardır.
Bir ahı vardır.
Bir de sessiz vedası...
Hayat, insana yaptığını mutlaka gösterir.
Aynı acıyı yaşatmak için değil, aynı duyguyu hissettirmek için.
İşte o zaman anlarsınız; merhametin ne kadar büyük bir zenginlik olduğunu.
Ben size kin bırakmıyorum.
Çünkü kin, taşıyana yük olur.
Ama kırgınlığımı da inkâr etmiyorum.
Çünkü bazı yaralar kabuk bağlar, izleri ise ömür boyu kalır.
Kalpsizsiniz...
Çünkü sevginin kıymetini, onu kaybedince anlayanlardansınız.
Bir çiçeği kuruttuktan sonra su veren,
Bir kuşu uçurduktan sonra kafesini süsleyen,
Bir insanı kaybettikten sonra "Keşke..." diyenlerdensiniz.
Oysa bazı "keşkeler", hiçbir şeyi geri getirmez.
Bugün hâlâ içimde küçücük bir umut varsa, o sizin sayenizde değil, beni ayakta tutan vicdanım sayesindedir.
Ben kalbimi kirletmedim.
Beni incitenlere benzemedim.
Çünkü biliyorum...
İnsanı insan yapan, gücü değil;
Merhameti...
Sesi değil;
Vicdanı...
Sözleri değil;
Kalbidir.
Ve gün gelir, herkes kendi kalbinin aynasında gerçek yüzüyle baş başa kalır.
İşte o gün, kim gerçekten yaşamış, kim yalnızca nefes almış, her şey ortaya çıkar.