Kalp konuşur mu? Şiiri - Aytaç Başkan

Kalp konuşur mu?
Bana sorarsan konuşur...
Hem de öyle kelimelerle değil, gecelerin sessizliğinde duyulan derin bir sızıyla konuşur.
Bazen bir damla gözyaşı olur, yanağından usulca süzülür.
Bazen boğazına düğümlenen tek bir nefes olur.
Bazen de kimseye anlatamadığın acıları, tek başına omuzlayan sessiz bir çığlık...
İşte kalp böyle konuşur.
Benim kalbim de konuştu.
Sen giderken konuştu.
"Gitme..." dedi.
Ama dilim sustu.
Çünkü bazı vedalar, kelimelerle durdurulamaz.
Kalp konuşur mu?
Bir mezar başında sessizce bekleyen evlada sor.
Bir ömür sevip de karşılık bulamayan âşığa sor.
Geceleri yastığını gözyaşlarıyla ıslatanlara sor.
Hepsi aynı cevabı verir.
"Evet..."
Kalp konuşur.
Ama onu herkes duyamaz.
Çünkü kalbin dili, kulakla değil, vicdanla anlaşılır.
Ben seni severken hiç "Seni seviyorum." demedi belki dilim.
Ama kalbim...
Her bakışımda söyledi.
Her bekleyişimde haykırdı.
Her özleyişimde adını dualarıma yazdı.
Sen duymadın.
Belki duymak istemedin.
Ama benim kalbim, senden başka kimseyi çağırmadı.
Kalp konuşur mu?
Bir annenin, evladına baktığı gözlerde konuşur.
Bir babanın, hiç belli etmediği özleminde konuşur.
Gerçek dostun, "Ben yanındayım." demeden uzattığı elde konuşur.
Sevdiğinin susarken bile gözlerinin içine baktığı anda konuşur.
Kalp, aslında hayatın en doğru dilidir.
Çünkü yalan söylemeyi bilmez.
Dil yalan söyler.
Göz yalan söyler.
İnsan yalan söyler.
Ama kalp...
Seviyorsa sever.
Bitirdiyse susar.
Kırıldıysa, her atışında biraz daha can yakar.
Benim kalbim çok konuştu.
Kimse duymadı.
Her gece sana seslendi.
Her sabah senden vazgeçmeye çalıştı.
Her akşam yeniden yenildi.
İnsan bazen kendi kalbine bile söz geçiremiyor.
"Unut." diyorsun...
Kalp "Hayır." diyor.
"Vazgeç." diyorsun...
Kalp yine seni gösteriyor.
İşte o zaman anlıyorsun...
En zor savaş, başkasıyla değil, kendi yüreğinle verdiğin savaştır.
Kalp konuşur mu?
Bugün bana bu soruyu sorsalar, hiç düşünmeden cevap veririm.
Kalp konuşur...
Hem de öyle bir konuşur ki...
Bazen tek bir cümle kurmadan, bir ömrün bütün hikâyesini anlatır.
Çünkü kalbin sesi duyulmaz...
Hissedilir.
Ve insan, en çok da kalbinin söylediklerini susturamadığında yorulur.
Ben yoruldum...
Ama kalbim hâlâ konuşuyor.
Belki adını anmıyor artık.
Belki seni beklemiyor.
Ama bir köşesinde, yaşanmış bir sevdanın izini sessizce taşımaya devam ediyor.
İşte bu yüzden biliyorum...
Kalp konuşur.
Konuşur da...
Onu yalnızca gerçekten sevenler anlayabilir.