Kalbimi Nasıl Kırdın??? Şiiri - Aytaç Ba ...

Bir gün biri bana çıkıp deseydi ki... "En çok sevdiğin insan, bir gün en büyük acın olacak." İnanmazdım.
Çünkü ben sevgiyi ihanetle yan yana koyamazdım.
Ben bir insanın, "Seni seviyorum." dedikten sonra o sevgiyi yarı yolda bırakabileceğine inanmazdım.
Meğer ne kadar yanılmışım...
Ben seni sevmeyi bir ömürlük yemin sandım, sen ise ilk fırtınada dağılan bir yaprak gibi arkana bile bakmadan çekip gittin.
Şimdi geceler bana uzun, sabahlarsa anlamsız... Çünkü gülüşünün yerini derin bir sessizlik aldı.
Bir zamanlar adını her duamın sonunda anarken, şimdi içimde sadece cevabı olmayan sorular dolaşıyor.
Kalbimi nasıl kırdın?
Nasıl oldu da bir zamanlar ellerimi sımsıkı tutan eller, beni karanlığın ortasında bıraktı?
Nasıl oldu da "Ben hep seninleyim." diyen ses, bir gün yabancı bir sessizliğe dönüştü?
Ben sana güvenmiştim. Öyle kuru bir güven değildi bu... Gözüm kapalı yürüyebileceğim kadar, hayatımı emanet edebileceğim kadar, yarınlarımı paylaşabileceğim kadar...
Sen ise o güveni, camdan bir kalp gibi elinden düşürüp paramparça ettin.
Biliyor musun? Canımı yakan gidişin olmadı. Canımı yakan, hiç suçum yokken cezayı benim çekmem oldu.
Ben seni kırmamak için kelimelerimi seçerken, sen bir tek cümleyle içimde kurduğum bütün dünyayı yıktın.
Bir insan, sevdiğinin gözyaşını görmezden gelir mi? Bir insan, "Canımsın." dediği yüreği bu kadar sessiz öldürür mü?
İşte bunu hâlâ anlayamıyorum.
Sana kızıyorum... Ama en çok da sana bu kadar inanmış olmama kızıyorum.
Keşke biraz daha az sevseydim. Keşke adını kalbime değil de sadece bir hatıraya yazsaydım. Belki bugün bu kadar yanmazdı içim.
Şimdi dönüp aynaya baktığımda, eskisi gibi gülmeyen bir yüz görüyorum.
Ama o yüzün arkasında hâlâ dimdik duran bir yürek var.
Çünkü sen sevgimi bitirdin, ama beni yıkamadın.
Sen umutlarımı kırdın, ama onurumu alamadın.. Bugün hiçe saydığın sevgi, yarın en büyük pişmanlığın olur. Bugün kıymetini bilmediğin insan, yarın bütün kalabalıkların içinde en çok aradığın kişi olur.
Ve işte o gün, ben çoktan yaralarımı sarmış olacağım. Belki hâlâ izleri duracak, ama o izler bana seni değil, verdiğim değeri hatırlatacak.
Çünkü ben sevmekten utanmıyorum. Utanması gereken, bir kalbi bu kadar kolay kırıp hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam edendir.
Kalbimi nasıl kırdın, biliyor musun?
Bağırarak değil... Hakaret ederek değil... En çok da sevdiğini söyleyip sevgini yaşatmayarak kırdın.
Bir ömrü birkaç suskunluğa sığdırarak kırdın. Gözlerimin içindeki ışığı söndürerek kırdın. Beni yalnızlığa mahkûm ederek kırdın.
Ama şunu da iyi bil...
Kırılan her dal, bir gün yeniden filiz verir. Yanan her orman, bir gün yeniden yeşerir. Yıkılan her insan, bir gün küllerinden yeniden doğar.
Ben de doğacağım.
Ama sen... Bir gün gecenin en sessiz vaktinde, vicdanın sana benim adımı fısıldadığında, işte o zaman anlayacaksın...
Bir insanın en büyük kaybı, giden değil, değerini bilemediği gerçek sevgidir.
Ve o sevgi... Bir daha kapını asla çalmayacak.....
Ben küllerimden yeniden doğacağım. Sen ise, yarım bıraktığın sevdanın sessiz yankısıyla yaşayacaksın.