Kaderin Suçu Yok Şiiri - Ali Saye

Kaderin suçu yok, biz yazdık bu hikayeyi,
yanlış kalplere vermiş olduğumuz temiz duyguyu, sevgiyi.
“İyi ki” dedik, içimizi titreyerek, inanarak,
Oysa içten içe yanıyormuşuz bozulmaları varmadan ağlayarak.

Güvendik… Hem de gözümüz kapalı, sorgusuz,
Sandık ki herkesin bizim gibi, kalbi temiz, kusursuz.
Bir selamı bile anlamı saydık, değer biçtik,
Bir bakışı ömür sandığı, hayaller biçtik.

Oysa bakışlar yalandı, ne sözler boş,
Ne de kalpler sandığımız gibi dolu dolu, hoş.
Hepsi birer gölgedeydi, güneş vurunca kaybolmuştu,
Biz gerçek sandık, onlar sadece rol yapıyordu.

Paylaştık en gizli duygularımızı çekinmeden,
Yaralarımızı açtık, saklamadan, silmeden.
Onlar sadece izlediler, anlamadan, hissetmeden,
Biz ise inandık, her şeyi bile bile kaçırırken.

Hata kaderde değil, hata bizde saklı,
Herkesi kendimiz gibi sandık, işte en büyük yanılgı.
Kalbimizi ölçtük, insanları tartarken,
Unuttuk… herkes bizim gibi sevmezken.

Bir “iyi ki” dedik, bin “keşke”ye dönüştü,
Bir gülümseme sandığı, içimizdeki fırtına büyüdü.
Sevgi diye katılıyoruz, aslında yalnızlığa,
Kalabalıklar içinde tükendik ve derin boşluğa.

Şimdi anlıyoruz, geç de olsa bu gerçek,
Her yüz gülen dost değil, her söz sevgi değil belki.
Kalbimizi korumak da bir erdemmiş meğer,
Herkese açılan kapıdan girmiş keder.

Kaderin suçu yok… Biz yanlış yere güvendik,
yanlış insanlara “iyi ki” deyip kendimizi tükettik.
Ama onun yarası bir ders, onun acı bir iz,
Artık gidiyor… herkes insan değil, sadece biz.