İz - Şiiri - Can Elıf

Değil mi…
Bir zamanlar gözlerinin içine bakıp dünyayı unutan bendim.
Bir zamanlar adımı kalbinin en güzel köşesine yazan da sendin.
Şimdi aramızda büyüyen bu sessizliğe bakıyorum da,
insan bazen bir kişiyi değil,
onunla kurduğu bütün hayalleri özlüyormuş.
Kokun geliyor aklıma…
Ansızın, hiç ummadığım bir anda.
Bir nefes gibi doluyor içime,
sonra kor olup yakıyor yüreğimi.
Ne kadar kaçsam da,
en çok sana çıkıyor yollarım.
Gözlerini özlüyorum…
İçimi ısıtan o bakışlarını,
sanki her şey yoluna girecekmiş gibi hissettiren o güzel gözlerini.
Tenini özlüyorum…
Bir zamanlar dokunmaya kıyamadığın,
sarılınca bütün eksiklerini unuttuğun bendim ya…
Şimdi yokluğunun soğuğunda üşüyor bütün duygularım.
Biliyor musun?
Bazı insanlar gider,
ama yoklukları gitmez.
Sen de öyle kaldın işte içimde;
gittin belki ama eksikliğin hâlâ burada.
Söyle şimdi…
Bu sessizlik ne zaman bitecek?
Yoksa sen susmayı seçerken,
ben seni sevmeye devam eden son cümlende mi kaldım?
Çünkü ne kadar zaman geçerse geçsin,
kalbimin bir köşesinde hâlâ sen varsın.
Ve galiba insan,
en çok da kavuşamadığı sevgiyi ömrü boyunca taşıyor.