İlk Rüzgar Şiiri - Pınar Önalan 2

Kırılmış bakışların arasından süzülen nefesin,
Yorgun ruhuma değen bir meltem gibi.
Öyle hafif, öyle tanıdık ki;
Sanki yıllardır aradığım bir sesin yankısı.
Ne tuhaf...
Ben ilk kez mi hissediyorum rüzgârı?
Yoksa bunca zaman
Kendi sessizliğimin duvarlarına çarpıp
Geri mi dönüyordu bütün esintiler?
Bugün içimde bir şeyler değişiyor.
Adını koyamadığım bir aydınlık,
Karanlığın en kuytu köşelerine kadar ilerliyor.
Ve ben,
İlk kez gökyüzüne bakan bir çocuk gibi,
Hayretle soruyorum kendime:
Meğer hayat,
Bazen tek bir nefesin taşıdığı huzurda saklıymış.
Meğer kalp,
Kırıldıktan sonra da yeniden çiçek açabilirmiş.
Bugün içimdeki his,
Sessizce kulağıma eğilip
"Evet..." diyor,
"Rüzgâr hep vardı.
Sen onu ilk kez gerçekten duydun
15.08.26