İyi Değilim Şiiri - Osman Taha Işık

İyi değilim…
Bunu kimseye anlatamıyorum.
Çünkü bazı acılar var,
anlatınca küçülmüyor insanın içinde,
aksine büyüyor.
Bir kelimeye sığmıyor mesela,
“iyiyim” deyip geçiyorum,
ama içimde kocaman bir sessizlik
“hayır, iyi değilsin” diye bağırıyor.
İyi değilim…
Geceleri herkes uyurken
ben kendi içimde uyanıyorum.
Tavana bakıp saatlerce düşünüyorum.
Nerede kırıldım,
hangi cümlede sustum,
hangi vedada biraz daha eksildim,
hangi insanın ardından
kendimden bir parça bıraktım
bilmiyorum.
Bazen insanın canı yanmıyor sanırsın…
Çünkü ağlamıyordur.
Oysa bazı insanlar
gözyaşlarını çoktan içine akıtmayı öğrenmiştir.
Ben de öyle öğrendim.
Kimse görmesin diye sustum,
kimse merak etmesin diye güldüm,
kimse “neyin var?” diye sormasın diye
“yok bir şey” dedim.
Ama vardı…
Hem de çok şey vardı.
İçimde söyleyemediğim cümleler,
yarım kalmış vedalar,
unutamadığım bakışlar,
geceleri aklıma gelen insanlar vardı.
Bir de kendim vardım…
Eskiden daha çok gülen,
daha kolay inanan,
birinin “yanındayım” demesine
gerçekten inanan ben.
Şimdi ise
birisi “merak etme” dediğinde
içimden bir ses
“merak et, çünkü herkes gider” diyor.
İyi değilim…
Bazen bir şarkı açıyorum,
sözleri benden habersiz
yaralarımı anlatıyor.
Kapatıyorum.
Bazen eski mesajlara bakıyorum,
sonra telefonu elimden bırakıyorum.
Çünkü insan bazen
özlediği kişiyi değil,
o kişinin yanındayken olduğu halini özlüyor.
Ben belki de en çok
eski halimi özledim.
Daha masumdu kalbim.
Daha az korkuyordu.
Daha az düşünüyordu.
Birini severken
“ya giderse?” diye hesap yapmıyordu.
Şimdi sevsem bile korkuyorum.
Bağlansam bile korkuyorum.
Mutlu olsam bile
mutluluğun arkasından gelecek acıyı düşünüyorum.
Çünkü öğrendim…
Hayat bazen
tam “bu kez oldu” dediğin yerde
elinden tutup seni yeniden yalnız bırakıyor.
İyi değilim…
Ama kimseye kızgın da değilim.
Belki biraz kendime kızgınım.
Çünkü herkesi anladım da
kendimi hiç anlayamadım.
Herkesin yarasına merhem olmaya çalışırken
kendi yaralarımı unuttum.
Herkese “geçer” dedim.
Kendime diyemedim.
Herkese “güçlü ol” dedim.
Kendim yorulduğumda
kimseye söyleyemedim.
Şimdi içimde
kimsenin bilmediği bir yorgunluk var.
Öyle bir yorgunluk ki…
Uyusam geçmiyor.
Konuşsam hafiflemiyor.
Ağlasam bitmiyor.
Sadece susuyorum.
Çünkü bazen insanın anlatacak çok şeyi olur
ama dinleyecek kimseyi bulamaz.
İyi değilim…
Bunu bugün söyleyebiliyorum.
Belki yarın yine “iyiyim” diyeceğim.
Yine güleceğim.
Yine insanlara güçlü görüneceğim.
Ama bilsinler…
Bazı gülüşlerin içinde
bir mezarlık kadar sessizlik vardır.
Benim gülüşümde de var.
Ve eğer bir gün
beni sessiz, uzak ve dalgın görürseniz
“Ne oldu?” diye sormayın.
Belki anlatamam.
Sadece yanımda durun.
Çünkü bazen insanın ihtiyacı
bir çözüm değil,
gitmeyen bir insandır.
Ben iyi değilim…
Ama hâlâ buradayım.
Hâlâ nefes alıyorum.
Hâlâ bir yerlerde
küçücük de olsa umut taşıyorum.
Belki kırıldım…
Belki çok yoruldum…
Belki içimde bin kere dağıldım.
Ama yine de
yarın sabah gözlerimi açacağım.
Ve belki ilk defa
herkese değil,
kendime “iyi olacaksın” diyeceğim.
Çünkü artık anladım…
İnsan bazen
başkasının gelmesini beklerken
kendi elini tutmayı öğrenmeli.
Ben bugün iyi değilim.
Ama belki…
Bir gün gerçekten iyi olacağım.
Ve o gün geldiğinde
bugünleri hatırlayıp
sessizce diyeceğim:
“Meğer ben bitmemişim…
Sadece çok yorulmuşum.”