İsyan Şiiri - Cem Eyüboğlu

**İSYAN**

Ben sustukça büyüdü içimde
Adı konmamış fırtınalar,
Bir şehir yandı gözlerimde
Kimse duymadı çığlıklarımı.

Gökyüzü bile griydi o gün
Kuşlar uçmayı unuttu sanki,
Toprak, ayaklarımın altında
Bir mezar gibi sessizdi.

Ben konuşmadım,
Çünkü sözlerim kırgındı,
Her harfi bir yara,
Her cümlesi kanayan bir geçmişti.

Ama içimde bir ses vardı,
Susmayan, diz çökmeyen—
“Yeter!” diyordu,
“Artık boyun eğme.”

Ben kimdim?
Bir kalabalığın içindeki gölge mi,
Yoksa kendi zincirini kırmaya çalışan
Adsız bir isyan mı?

Ellerim titredi önce,
Sonra yumruk oldu yavaşça,
Bir korku vardı içimde
Ama daha büyüğü öfkeydi.

Duvarlara çarptım kendimi,
Kurallar dedikleri soğuk taşlara,
Her çarpışta biraz daha
Parçalandım… ama uyandım.

Bana “sus” dediler,
“Böylesi daha güvenli,”
Ama güven dedikleri şey
Bir kafesten ibaretti.

Ben o kafesi kırdım—
Kanattım ellerimi,
Ama ilk kez
Gerçekten nefes aldım.

Şimdi bağırıyorum:
Bu dünya benim de!
Korkularınızla çizdiğiniz sınırlar
Beni tutamaz artık!

Geceler boyu büyüttüğüm
O karanlık,
Artık benim ışığım oldu—
Çünkü en derin isyan
İçten doğar.

Ben diz çökmedim,
Çökmeyeceğim de,
Çünkü insan dediğin
Biraz da başkaldırıdır.

Ve eğer bir gün
Sesimi duyarsan uzaklardan,
Bil ki bu sadece bir çığlık değil—
Bir başlangıçtır.