İtiraz Şiiri - Cem Eyüboğlu

İTİRAZ

Bir ses yükselir içimde,
Sessizliğe, haksızlığa, susturulmuş sözlere.
İtiraz, sadece karşı çıkmak değilmiş,
Kendi ruhuna sahip çıkmakmış aslında.

Dünya bazen ağır gelir omuzlara,
Kurallar, kalıplar, zorunluluklar…
Ama ben derim ki dur!
Her doğruyu kabullenmek zorunda değilim.

İtiraz, bir bağırış değildir her zaman,
Bazen sessiz bir bakıştır, derin ve keskin.
Bazen yorgun bir adımda,
“Hayır” demektir, sadece “ben böyle istemiyorum.”

İnsan bazen kendine bile itiraz eder,
Korkular, hatalar, yanlış seçimler…
Ama itiraz etmeden geçilen yollar,
Ruhun ağır yaralar almasına neden olur.

İtiraz etmek cesaret ister,
Kimi zaman kaybetmeyi göze almak gerekir.
Ama en büyük kayıp, susmak ve kabul etmektir,
Oysa gerçek güç, durup doğruyu söyleyebilmektir.

Bazen toplum itirazı sevmez,
Bazen sevdiklerimiz anlamaz.
Ama bir damla su gibi akar itiraz,
Ve sonunda kurur haksızlık denizi, fark edilir.

İtiraz, bir çiçek gibi büyür içimizde,
Her söz, her adım, her dirençli duruş,
Kendi hayatımızı şekillendirir sessizce,
Ve bize hatırlatır: biz de varız, biz de önemliyiz.

O yüzden susma…
Küçük bir itiraz bile bir dünyayı değiştirir.
Ve unutma, en sessiz söz,
Bazen en büyük fırtınadır.