İşte Gidiyorum Şiiri - Sempatiksair Emrah

İşte gidiyorum…
Sonsuzluğa uzanan
Yorgun yokuşlara vurdum kendimi…
İşte gidiyorum…
Bıraktığınız umut kırıntılarını sırtladım,
En derine inen bu yalan
Yedi iklim dünyadan geçerek
Saplandı tam yüreğime…
Ve şimdi ardımda
Kırılmış hayallerin gölgesi var…
Bir zamanlar “yuva” dediğim insanların
Sessizliği vuruyor omzuma…
Ben en çok da
İçimde büyüttüğüm insanlara yenildim…
İşte gidiyorum…
Ayaklarımda yılların yorgunluğu,
Gözlerimde uyumayan geceler…
Bir avuç sevgi için
Dağ gibi acılar taşıdım sırtımda…
Kimse görmedi…
Kimse dönüp de
“Bu adam neden susuyor?” demedi…
Oysa ben sustukça
İçimde şehirler yıkıldı…
Çocukluğum enkaz altında kaldı,
Masumiyetim karanlığa gömüldü…
Ve ben her defasında
Küllerimden doğmaya çalışırken
Birileri yeniden ateşe verdi kalbimi…
İşte gidiyorum…
Bir sonbahar yaprağı gibi
Savrula savrula…
Ne bir liman kaldı sığınacak,
Ne de adımı özlemle anacak biri…
Şimdi bütün yollar
Beni yalnızlığa çıkarıyor…
Geceler şahidimdir;
Ben kötü biri olmadım…
Sadece fazla sevdim…
Fazla bağlandım insanlara…
Ve en büyük hatam;
Herkesi kendim gibi sanmamdı…
Bak şimdi…
Gökyüzü bile dargın yüzüme…
Yıldızlar sönüyor gözlerimde,
Ay bile yarım artık…
Çünkü bazı gidişler vardır,
İnsan sadece birini değil,
Kendini de kaybeder ardından…
İşte gidiyorum…
Arkamda yarım kalmış cümleler,
İçimde susturamadığım çığlıklar…
Bir ömür beklediğim o sıcaklık
Hiç uğramadı kaderime…
Ben hep
Kapısı çalınmayan bir ev gibi kaldım…
Ve şimdi
Rüzgâr alıp götürüyor ismimi…
Belki bir dağın yamacında unutur dünya beni,
Belki bir yağmur siler bütün izlerimi…
Ama şunu bilin;
Ben bu hayatta
Birilerini gerçekten sevdim…
Karşılıksız da olsa,
Yaralı da kalsam…
Bir kalbi ömürlük taşıdım içimde…
İşte gidiyorum…
Sonsuzluğa uzanan bu yolda
Artık ne kırgınım,
Ne de kızgın…
Sadece çok yorgunum…
Ve insan bazen
Ölmek istemez de…
Bir daha kırılmamak için
Sessizce kaybolmak ister…