İsminin Ağırlığı Şiiri - Sabri Servetoğlu

İnsan, en çok sevdiği yerde yoruluyormuş.
Bunu bana ne kitaplar öğretti ne de geçen yıllar.
Bunu, adını her anışımda göğsüme çöken sessizlik öğretti.

Bir ben kahrolmuşum çok sevmenin derdinden.
Çünkü bazı kalpler sevmeyi değil, sevilmeyi öğreniyor;
benim kalbim ise yalnızca seni öğrenmiş.

İlkbahar da tüm çiçekler açtı;

Saksıda büyüttüğüm limon çiçeği kendini kapattı.
Ne su eksikti ne güneş...
Demek ki her çiçek toprağın değil, sevdanın meyvesi.
Ben her sabah ona umut döktüm,
her akşam biraz daha kendimden eksildim.
Sonunda kuruyan çiçeğe değil, içimde solan bahara ağladım.

Kalbimi yakmak isteseydin,
ateş aramana gerek yoktu.
Bir kere gözlerime baksaydın,
içimde yıllardır sakladığım bütün mevsimler yanardı.
Çünkü bazı bakışlar,
bin yangından daha sessiz,
ama daha çok kül bırakır geriye.

Ellerimi tutsaydın...
Dünya yoksul kalırdı belki,
ama ben kendimi dünyanın en zengin insanı sanırdım.
Meğer insanın serveti cebinde değilmiş;
avuçlarının içine sığan bir başka avuçmuş.

Şimdi anlıyorum...
Senin ismini söylemek neden bu kadar zor.

Harflerinden değil bu ağırlık.
Ben sevgimi ismine yükledim.
Dilimin her kıvrımında biraz özlem,
her hecesinde biraz bekleyiş var.

Senin adın kısa olabilir.
Ama benim sevdam,
hiçbir kelimenin taşıyamayacağı kadar uzun.

Bir terazi kursalar gökyüzünün ortasına,
bir kefeye seni,
öbür kefeye sana duyduğum sevgiyi koysam...
Yine dengeler bozulur.

Çünkü ben seni olduğun kadar değil,
olamadığın bütün ihtimallerle sevdim.

Söyle bana...
En çok seven neden hep en çok eksiliyor?
Yoksa aşk, baştan sona güzel bir yenilgi mi?

Eğer öyleyse,
ben bu mağlubiyeti gururla taşıyorum.

Aşkımın önünde küçülme, küçüğüm.
Çünkü sevgi, kimsenin boyunu ölçmez.
Sevgi, iki insanın birbirine gölge olmasıdır.
Birbirimize yetecek kadar çok sevmek ne zamandan beri fazlalık sayıldı?

Gecem sensin.
Sabahım sensin.
Ay, senin adını bilmediği gecelerde eksik doğuyor sanki.
Güneş, gözlerindeki aydınlığı kıskandığı için her sabah yeniden doğuyor.

Ben seni öyle çok sevdim ki,
mevsimler bile içimde yer değiştirdi.

Artık sonbaharlar sarı,
ilkbaharlar hüzün kokuyor.

Bir gün yollarımız büsbütün ayrılırsa,
benden geriye bir isim kalmasın.

Ama bir limon çiçeğinin kokusu ansızın yüreğine dokunursa,
bil ki ben yine oradayım.

Çünkü bazı insanlar gider.

Bazı sevgiler biter.

Ama gerçekten sevmiş bir kalp,
öldükten sonra bile sevdiğinin adını atmaya devam eder.