İsmail Uysal Şiirleri - Şair İsmail Uysal

Kimine bir asır bir adımlık yol
Kimine bir adım bir asırlık yol

Ve gittin, gidişin aleme yüktü
Gözlerde yolculuk telaşı kaldı.
Bıraktığın boşluk senden büyüktü
Tabutuna sığmaz naaşı kaldı.

Kısaldı, tebessüm dolu zamanlar

Yolcusuyuz alemin bugün var yarın yokuz
Bir gün deniz üstünde, bir gün semada gülüm.
Yaşıyoruz hallice, bir gün aç, bir gün tokuz
Bazen yedi canlıyız, bazen komada gülüm.

Yürüyoruz, önümüz ardımıza gebedir

Küstüm ben dilimin döndüğü çarka
Fikir benim ama söz benim değil
Aklım da şaşıyor bu kadar farka
Bakış benziyor da göz benim değil

Ne gözden ötesi ne gönül hüznü

Yürüdüm, daracık bir sokakta ben
Ardımda yolları virane gördüm
Pencereler vardı kah elim kah şen
İçinde insan yok kaç hane gördüm

Haftanın her bir günü kırılan bir kalp oldum
Yorgun pazartesiler biriktirdim sevgili
Söndürdüm gökyüzünde her gece bir kandili
Her seher bir denizin rüzgarıyla savruldum.
Yorgun pazartesiler biriktirdim sevgili

Cümle dil ucumda kelime noksan
Nokta koyacağım yer belli değil
Ecnebi üslupta tanıdık aksan
Genç konuşur ne der belli değil

Hangi iplikçiden aldık bu ipi

Henüz bitmedi hayır, hala yüklü bulutlar
Ağarmış saçlarımın anlatacakları var
Tel örgülerle değil, kanla mahsur hudutlar
Saçımdaki her telin bu aşkta hasarı var
Sustum lakin çok sözden derin çoğu sükutlar

İnsan değil sevgili, dağ da kavuştu dağa
Güne ömür, geceye asır sığdı, gelmedin.
Üflenmeden, ölüler bir bir kalktı ayağa
Maveradan ufkuma yıldız yağdı, gelmedin

Gök elimden tutardı, dağ bırakmazdı beni
Kuyuda bir çocuğun vaveylası olsaydım
Su boğardı belki de ateş yakmazdı beni
Karınca dudağında su damlası olsaydım