İsmail Uysal Şiirleri - Şair İsmail Uysal

Yar bu gece hasretin zemheriydi
Gözlerimden yüreğime çığ düştü.
Her bir hücrem başka yangın yeriydi
Derdim, gamım yüreğime üşüştü.

Lanet olsun, geçmedi yar bu gece

Bakma bana öyle içten pervasız
Basar haramiler uykularımı
Kopar ki fırtına yürekte, arsız
Keşmekeş ederek duygularımı

Gözlerin derinden fısıldar bana,

Karanlık bastırdı düşünceleri
Zalimin Güneşe değince eli
Şafağa kurban verdik geceleri
Esme dur ne olur, ey seher yeli!

Alemin çivisi paslı bu ara

Kırk dereden toplayıp, kırk yıllık yangınları
Kattım orta yerine sine denilen yerin.
Örttüm üstüme bir bir sevdakâr yığınları,
Gömüldüm ta altına hem de yedi kat yerin;
Yalnız bırakmadılar beni ahu gözlerin.

Bir varmış, bir yokmuş hayatın özü.
Gerisi, dunyanın tuhaf hilesi.
Aşkı söz olanın şaşıdır gözü,
Murdar et yemiştir, kokar nefesi.

Sevda er işidir, sorma namerde

-15 Temmuz Şehitlerine-

Temmuzun on beşinde, fitnenin uşakları,
Dışı bize benzeyen, içi şeytana asker…
Saldılar üstümüze tankları, uçakları
Ortalık yangın yeri, kana bulandı her yer!

Bir mum aydınlattığı her dakika eriyor
Güneş olmak, bi yerde, tükenmektir Kadınım!
Bulutlar, ağladıkça toprağa can veriyor
Her gözyaşı aslında bir çiçektir Kadınım!

Bazen bitti denilen noktada başlar hayat,

Gülme yada, yürek kanar, burkulur
Yar aleme meze olur, oy gülüm.
Kalbinde aşk olmayandan korkulur,
Kısrak kayıp, avaredir tay gülüm.

Unut sen de garibi kuytularda

Kalbi kararmışa derdim var deme
Olur olmaz yerde anlatır seni.
Mevsimlik gribin döner vereme
Gece gündüz demez inletir seni.

Usul adap bilmeyende ar olmaz

Sus ey gönül, sükûttadır keramet
Dilde mahpus kalan sözde hayır var
Güzel bakan kalpte olur feraset
Kem nazardan uzak gözde hayır var

Yüreğini açma yâda yorarsın