İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

tüm dünlerimin sümüğü
çürür kafatasımdaki oyukta

ve midem kasılsaydı
hamilelik ya da kabızlık gibi
açıklanabilir bir olaydan ötürü

Bir yaz günüyle kıyaslanamazsın.
Çok daha hoş ve çok daha candansın.
Mayıs goncalarını dağıtır hırçın yeller,
Ve yazın ömrü kısacıktır, gelir geçer:
Göğün gözü ışır kavurarak sımsıcak,
Ve yazgısıdır, o altın yüz solacak;

1947 Kışı’ndan

Gündüzleri okulda o boğuk sıkışık hisarda.
Alacakaranlıkta gittim eve tabelaların altında.
O vakit ulaştı dudaksız mırıltılar: »Uyan ey uyurgezer!«
ve nesneler işaretliyordu Oda’yı.

19. Sone

Ey obur zaman, körelt aslanın pençelerini,
Ve bırak tıkınsın dünya kendi şirin evlatlarını;
Azgın kaplan çenelerinden çek o heveskâr dişi,
Ve yak kendi kanında uzun ömürlü Anka’yı;

Ve sonra indik gemiye,
Sürdük karinayı dalgalara, ilerledik tanrısal denizde, ve
Direkle yelken taktık o yağız gemiye,
Koyun taşıyordu, ve ağlayışla ağır
Bedenlerimizi de, ve kıç taraftan esen yeller
Şişirip yelkenleri taşıdı bizi öteye,

Dileriz ki en hoş varlıklar çoğalsın,
Ki böylece güzelliğin gülü hiç solmasın,
Fakat olgunlaşan için ölüm nasıl mutlaksa,
Anısı da yaşar körpe kalıtçısında:
Ancak senin parlak gözlerin kendine kısılmıştır,
Öz yakıtını besleyen de ışığının alazıdır,

20. Sone

Bir kadın yüzüdür doğanın kendi eliyle boyadığı
Senin yüzün, ey tutkumun efendi hanımı;
Kadınlarınki gibi yufkadır yüreğin, fakat bilmez onlar gibi
Ani değişimleri, aldatan kadınların şıpsevdiliğini;

Buluşacaktık ve yemek yiyecektik birlikte
değil mi ki sinirli ve sıskaydı,
fakat muhafazakar bir ölümle öldü.
Geçici bir sertlik gibi öldü,
şipşak bir yüz ameliyatı gibi.
Cuma günü, mesaiden sonra,

İnci, koca küre, ve içi boş,
Göl üstünde sis, güneş ışığıyla dolu,
Pernella concubina
Yeşil gömleğin yeni ve saçılmış altın elinin üstünde
İster ki oğluna miras kalsın
Umarak daha yaşlı mirasçının savaşta öldürülmesini

29. Sone

Talihin ve insanların gözünden düştüğümde
Dışlanmış biri olarak ağlarım hâlime,
Ve rahatsız ederim sağır gökleri feryatlarımla boş yere,
Ve dönüp baktığımda kendime, ve sövdüğümde kaderime,