İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

Ölmeyi sürdürürüm yeniden.
Çöker damarlar, açılır
Uyuyan çocukların
Küçük yumrukları gibi.
Eski mezarların anısı,
Kokuşan et ve solucanlar

Devinim İçinde

Asla en büyük gün değil o doygun gün.
Susuzluğun bir günüdür en iyi gün.

Galiba amaç ve anlam bulunur yolculuğumuzda -

Kapıma geldiğinde bakmadım yüzüne
Gittiğinde yüreğim de gitti peşinden
O kara gözler, o pembe yanaklar nerede
O rayiha, o yüzdeki renk nerede

Seslendi bana sevdiğim: ey çılgın bülbül

Bilirim bazen yürüdüğün
Yolu, körfezin yukarılarında;
Bir rüzgârdır o uzak denizden
Saçının rayihasını estirip getiren bana.

Ya da bu bahçedeki esinti

Niçin öylesine sertçe itersiniz birbirinizi
otobüste, kış kendi başına yeterince dehşetlidir.
Ne biliyoruz ki iyilik ve kötülük hakkında?
Bunalım kokusuna katkıda bulunmayalım.
İnsanların çoğu yaşamak için büyük
çaba gösterir, ve her sabah uyanma görevini

Bundan daha zalim bir mucize bulunmaz.
Atlar çeker beni, demir toynaklar.
Dayanırım. Bitinceye dek dayanırım.Bir işi tamamlarım.
İçi hekim ziyaretleriyle savrulan karanlık tünel,
Hekim ziyaretleriyle, tecellilerle, irkilmiş yüzlerle.
Bir barbarlığın merkeziyim ben.

Bu gece yazabilirim en hüzünlü dizeleri.

Yazabilirim örneğin: “Gece yıldız berrağı,
Ve yıldızlar uzaklarda öyle mavi ürperiyorlar ki soğuktan”.

Dönüyor gece rüzgârı gökte ve şakıyor.

Bugün baharla sarhoştur üniversiteler.
Siyah cüppem küçük bir cenaze töreni gibi:
Ciddi olduğumu göstermektedir bu şey.
Taşıdığım kitaplar yarıp saplanıyor yan tarafıma.
Bir zamanlar eski bir yaram vardı, fakat iyileşmekte şimdilerde.
Bir ada hakkında düş kurmuştum, çığlıklarla kıpkızıl.

Bu güneş dünkü güneşin aynısı mıdır
yoksa bunun korlu ateşi başka mıdır?

Bu geçici bereket için
nasıl teşekkür etmeli bulutlara?

Geldim buraya saymak için
denizde yaşayan,
denizde çalan,
denizde bulunan çanları.

Bu yüzden yaşıyorum burada.