İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

Uyuyan birinin yüzüne vurdu gün ışığı.
Daha canlı bir rüya gördü adam
fakat uykusundan uyanmadı.

Güneşin kuvvetli ve sabırsız ışınları altında
başkaları arasında yürüyen birinin yüzüne

Yolunu yitirmiş bu trenler,
utançtan mı öldüler yoksa?

Sarısabır ağacını hiç görmemiş olan kim?

Nereye dikildi

I

(aynaların salonunda Narkissos değil yalnızca
baş dönmesiz taç giyen umutsuzluğunun sütununda

emzirdi sonsuzluğu bir yüz buruşturmasıyla

II

(kaşlar toz rengi omuzlarını silkti
ve soludu kırağı kristallerini aynaların salonunda:

aynalar ve damlayan sular sonsuzluğun dumanı gibi

III

kimdir hâlâ ricacı olan eli fırıldaklı avareye
kimsenin kazazede olmadığı suları sallayan seslere

kimdir sabah akşam suları ovalayan

IV

sırtlarını döner aynalar ve toz kaldırır ışık
talihin at nalı şakırdayıp gider gelinciğin uykusu altında

yaşlanır hakikat ve bakar kendi iskambil falına

IX

fakat önce bir açlık kulesi merhametlice çökmeli
ve uzaklardan aydınlatmalı kaçağın zayıflığını

ıstırabın düşen damlalarını öğreten gözlerinin dilimleri

V


boğanların merdiveninde başı dönerek titrer el
tamahkâr gözyaşları hışırdar bülbülün boş kafesinde

VI

sırdaşından kaçmak için boğuşur maske
ve dinlenmek için kukla

mikroskop altında terk eder yerini hastalık

VII

yaşayan ölülerle ölümün yaşayan arzuları arasındaki
sınırı silen bu sessizlikte burada

iki yarım birleşir çifte körlükte