İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

Dünya dolandı durdu daimi efendilerin
ve doblin kuruşlarının arasında. Neredeyse bilinmiyor,
yalnızca görüntülerden ve manastırlardan bir yığın,
bu mavi coğrafyanın hepsine
dağıtıldı çiftliklerde ve arazilerde.
Ölü odanın arasında geldi

Son romantiklerdir, bu mumlar:
Ters yüz olmuş ışık-kalpler eğilmiş parafin parmaklara,
Ve parmaklar, kapsanmış kendi halelerinde,
Sütsü, handiyse şeffaf, azizlerin bedenleri misali.
Önemli nesnelerin bütün topluluğuna

Kusursuzluk berbat bir şeydir, çocuğu olmaz onun.
Kar nefesi gibi soğuk, bastırıp sıkıştırır dölyatağını
Ki orada porsukağaçları eğilir hydralar misali,
Hayatın ağacı ve hayatın ağacı
Salıverir kamerlerini, aydan aya, boşu boşuna.
Aşk tufanıdır kan tufanı,

Ne yazık ki doğdu kahraman
Kayıtların asıldığı bu taşra kentinde
Ki burada en uyanık ahçılar işsiz kalırlar
Ve belediye başkanının piliç çevirme makineleri
Kendi uyumu içinde döner durur.

Bazen batarsın dibe, düşersin
sessizliğinin çukuruna,
bilinçli öfkeden uçurumunda,
ve neredeyse
geri dönemezsin, hayatının
derinliklerinde karşılaştığın

Kuzey’de Bir Sanatçı

Ben Edvard Grieg özgürce dolaştım insanlar arasında.
Sık sık şakalar yaptım, gazete okudum, yolculuklara çıktım.
Orkestra yönettim.
Konser salonları lambalarıyla zaferle titredi

Kuzu


Küçük Kuzu, kim yarattı seni?
Bilir misin ki kim yarattı seni?
Sana hayat verdi ve besledi

Bazen açardı hayatım gözlerini karanlığa.
Öyle bir his ki sanki halk yığınları caddelerden geçmektedir
körlükle ve mucizeye yol açan bir huzursuzlukla,
sürdürürken ben görünmeden ayakta durmayı.

Korku içinde uykuya dalan çocuk misali

La Figlia che Piange (*)


O quam te memorem virgo... (**)

Laleler de çok kışkırtıcıdır, kıştır burada.
Bak nasıl da beyaz her şey, nasıl sakin, nasıl kar altında
Huzuru öğrenirim, uzanarak kendi başıma sessizce
Nasıl uzanırsa ışık bu beyaz duvarlara, bu yatağa, bu ellere.
Kimse değilim ben; ilgim yok patlamalarla.
Adımı ve günlük giysilerimi teslim ettim hemşirelere