İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

XL

ve hiçbir şey anlamayan hiçbir şey hatırlamayacak
yaralarını bakır levhalarla süsleyen bir zaman hakkında

fakat kalan neyse kök salmayacak belleksiz

XV

davullar yürür sabah ışığının idam alanında
ve bir beden uyanır sönmüş bir ruhun aylasında

nereye ait olduğunu bilmez bir elin renkleri solar

XVI

ölüme yürüyen kaldırır bir deri bir kemik elini
vadi üstünde dönerek kayan bir uyarı için

boşluğun buzsu tınlamaları kamçılar adamın safiyetini

XVII

bilincin sert ışığında adamın titrediğini gördüm
uzuvlarına deniz kabuklarını ve yeşilliği damlatırken algler

dört siyah gün boyunca nefesini tuttuğunu gördüm

XVIII

sararan dalgada loş resmini gördüm
ve bir avuç yitik huzurun sınırsızlığını

çökmüş gökler gördüm yanan ayaklarının yanında

XX

bilmeyiz ölüm neyi silkeler adamın yeninden
güve yeniği bir bilmece bir harita tamahkâr bin göz için

herkesin duyduğu fakat kimsenin anlamadığı bir ejderhanın müziği

XXI

ne olduğunu bilmeden sevmek dinlemek sessizce
yılmaz maymuncuğunun sesini gerçekliğin

içinde bir okşayışı saklamak ve hissetmek

XXII

dingin bir kuyuymuş gibi düşlerinle doluyor oda
gecenin tohumu kocaman büyüyor gizli ellerde

yüreğinde güven içinde uyuyor çürümenin yaprakları

XXIII

sızlanır sıkışık yürek fakat güneş yanığıyla ışıtır
aşkın bıçakla yarılmış profilindeki yara izlerini

ve bu yüzden düşer huş ağacının sarı madalyonu

XXIV

ve bilinçaltındaki sevgini ne yaptın diye soruyor kadın
ve doğanın gri gözü kaybediyor kerametini

ve her şey fışkırıyor topraktan ırmağın ve mezarın