İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

Tekbencilin Kendi Kendisiyle Konuşması

Ben?
Yalnız yürürüm ben;
Gece yarısı sokağı
Ayaklarımın altından kendi kendine bükülür;

Tekerleğin Değiştirilmesi

Yolun kenarında oturmuşum.
Şoför tekerleği değiştiriyor.
Beğenmiyorum gelmiş olduğum yeri.

Tek gözümle bakarım hayata.
(Öbürü camdandır) .
Ve tek gözümle
Görürüm görülecekleri:
Fakat, öbür gözümle daha çok şey görürüm,
Çünkü

Tekmil beyaz dişleriyle
kime gülümser pirinç?

Niçin görünmez mürekkeple
yazılır karanlık zamanlarda?

Çamur, nasıl da cıvıksın, ey çamur! –
Ecnebi kahve gibi kesif, ve yumruklayan bir nabız.
Konuş, konuş! Kimdi o?
Bağırsak nabzıdır bu, hazmı kolay olan şeylerin aşığı.
Bu heceleri elde edebilmiş kişidir o.

Teleskop

Gözünü uzaklaştırdıktan sonra
nerede olduğunu unuttuğun bir an vardır;
çünkü yaşamaktaydın, galiba
başka bir yerde, gece göğünün sessizliğinde.

Yıldızların arasındaki metalden bu şey
sürdürecek dolanıp durmayı,
ve vahşilik yapmaya gidecek
bitkin adamlar uysal aya
ve bulacaklar kendi eczanelerini orada.

Küçük gelincikler, cehennemin küçük alevleri,
Zarar vermez misiniz?

Titreşirsiniz. Dokunamam sizlere.
Ellerimi alevlerin arasına koyarım. Hiçbir şey yanmaz.

Temmuz’da Soluklanış

O yüksek ağaçların altında sırt üstü yatan
onların tepesindedir de. Binlerce ince dalda toparlanır o kişi
damla damla, sallanır ileri ve geri,
ağır çekimde serbest bırakılan bir fırlatma koltuğunda oturur.

Gel hanım, cilası gitmiş
Şu kararmış tencereyi getir
Ve bu onarım ustasının düzeltip
Şekillendireceği bütün tavaları.
Gümüş tabaktaki
Her bir sakatlığı düzeltirim,