İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

Niçin gitmez büyük uçaklar
çocuklarıyla gezmeye?

Yuvasını limonlarla dolduran
bu sarı kuş hangi tür kuştur?

Niçin göndermezler aya
köstebeklerle kaplumbağaları?

Oyuklarla dehlizleri planlayan
bu hayvanlar

Niçin güneş kötü bir arkadaştır
çöldeki seyyah için?

Ve niçin o denli cana yakındır,
hastane bahçesindeki güneş?

Niçin sevmiyorum
kadın ve sidik kokulu kentleri?

Döşeklerden hiddetle çarpan
büyük bir okyanus değil midir kent?

Niçin solgun giysilerim
sallanır bir bayrak gibi?

Ara sıra kötücül müyüm
yoksa her zaman iyi miyim?

Niçin uçuyor gecenin şapkası
onca delikle?

Ateşle gezmeye giderken
ne diyor o eski kül?

Bir madenciyim ben. Mavi yanar ışık.
Balmumu sarkıtlar
Damlar ve koyulaşır, yırtar

Topraksı dölyatağı,
Sızar kendi ölü bıkkınlığından.

Nil Deltası’nda

Şehirde bir gün geçirdikten sonra, otelde
damlıyordu genç kadının gözyaşları yemeğine,
kıtlıktan ötürü ölmek zorunda olan çocuklar görmüştü
ve hastalar sürünüyordu ve yatıyordu yerlerde.

Benim hayatım handiyse bir şişe değerinde
depoziti için bekliyorum burada,
sen yanımda olduğunda başka ama
sen hûri-melek.

Göbeğimin etisin, başıma bela olan

Üç ruh geldi bana
Ve alıp götürdü beni
Zeytin dallarının
Toprakta soyunuk yattığı yere:
Parlak sis altında donuk kırım.